امیدم نا امیده

به دستم آتو میده

عرق کلمه به کلمه‌ی جمله هاتون

بوی نارو میده

منم لکنت عمدی

زبونم لال و گیجه

جلوی کذب گوشا

من کندم از شما

شما کندین از دلم

وصله‌ی ناجورم حسن ختام این محفلم

بیمارم ، تیمار کو ؟

بی یارم ، دیدار کو ؟

یاورِ بیدار کو ؟

لذت خیال کو ؟

من اشکِ خشکم

جام جا میمونه رو فریبِ افت و خیز و جذر و مد به گونه‌های ناکجا

شهید راه رسیدن به خط لبخندم

نه رسیدم نه برگشتم

تو عمق جهنم احاطم

با تندیِ زبونِ زبونه‌های آتیشتون

جای من داغِ لای ذهن‌های تاریکتون

منم و روزهاتون

منم و سال‌هاتون

منم و نفرت از چهره های آشناتون

منم و رقص بدرود لای سازهاتون

ساکن کثافط دونستن رازهاتون

منم ... تا دیروز آشناتون

حبابین پشتم خالی

رخ نمایید

دهنید ، صوت ندارید کتمان احساسامید

بریدم ، تار و مارم ، داد و قالم و آه و نالم

خوردن افسوس راه و چارم برای نا آشنایی هاتون

من فقط چندتا گامی هم قدمی میخواستم از پاتون

ولی فهمیدم همپایی نیست

وقتی دست هاتون با ولع

شروع کردن به سفت کردن نعل ها و زین کردن اسب هاتون

و من تنها موندم لای هم نوع هام

لحظه لحظه خالی میشه نای هر دو پام

کار من سوال

راه من جدا

مجبورم به رفتن به دنبال جواب

توی جای ممنوعه