Τα σβήνω όλα, ρε, όλα τα σβήνω μέσα στη στάχτη μία σπίθα μόνο αφήνω ήθελα πάντοτε μ’ αυτήν να προχωράω και αυτήν κρυφά μόνο την σπίθα να φυλάω μια σπίθα που ‘μοιαζε κατάρα λέει να ‘ναι που όλοι θέλανε εξαρχής να την πατάνε γιατί ‘ναι, φαίνεται αρκετή, έτσι να γίνει μια τέτοια σπίθα ένα ολόκληρο καμίνι και ό,τι δεν είναι ίδιο μ’ εκείνη μπροστά της λιώνει μέχρι στάχτη ν’ απομείνει

Έτσι μου τα ‘καψε όλα κι εμένα δίπλα της δεν αντέχει ούτε ένα ψέμα όλα σ’ τα παίρνει τελικά και μένεις μόνος μοιάζει να χάνεται από τα μάτια κάθε δρόμος αγάπες, μίση, έρωτες, σκέψεις κι αυτές ακόμα που αραδιάζω εδώ οι λέξεις όλα αλλάζουν, όλα περνάνε όσο και αν θέλουν η αλήθεια αυτά να ‘ναι δεν είναι τίποτα, σκιές που μοιάζουν μπροστά στη σπίθα μου στα πόδια όλοι το βάζουν

Κάθε λαμπρή μου φορεσιά, ρούχο καμένο τίποτα δεν κρατιέται μόνο του αναμμένο κι εκείνο ακόμα που εαυτό μου το ‘λεγα όταν ψηλαφούσα το κενό μου κι αυτό το αφήνω, τ’ αστέρια σβήνω θέλω μονάχα αυτήν η σπίθα να απομείνω να έρθει ο άνεμος ξανά να τη φουντώσει να αγαπηθούνε κι έτσι αυτή να μεγαλώσει παιδί του ήλιου, φωτιά να γίνει και απ’ το σκοτάδι τίποτα πια να μη μείνει

Μαζί το φως μου, η σπίθα εντός μου και ν’ απλωθεί μέχρι τα πέρατα του κόσμου να μην υπάρχει τίποτα ξένο μόνο ό,τι αντέξει με το φως να ‘ναι ενωμένο κανείς εχθρός πια, καμία πλάνη κανένα ψέμα, ούτε δόλος ή πλεκτάνη έτσι όπως θέλω, έτσι όπως θέλεις να μην υπάρχει βουλευτής, ούτε τεμπέλης ούτε πια αγκάθι διαχωρισμένο εκεί που είσαι κι εγώ δίπλα σου να μένω