ذهن من کار من است، مغز من تفکر من است

من میرم و میخونم دیکته میکنم

بگذار سرود خانواده بخوانند، سرود گونه بخوانند.

کلمات در دهان من آب می شوند، سخنرانی ها می افتند،

روی زبانم بلند می شوند، روی دندان هایم خرد می شوند.

برادر عزیزم، برادر کوچکم، همدم گیاهی زیبای من!

حالا برو با من بخوان، من دیکته تو را با تو میبرم

وقتی با هم می آییم، وقتی از دو طرف رفته ایم!

ما به ندرت دور هم جمع می شویم، همدیگر را می گیریم

در این مرزهای فقیرانه، در سرزمین های بدبخت شمال.

دست ها را به هم می چسبانیم، انگشتان به هم گره خورده،

برای خواندن خوب، بهترین آهنگ ها،

برای شنیدن آن طلائیان راه دوست،

رشد در جوانی، رشد در کشور:

آن کلماتی که دریافت کردم، سرودهایی که کوک کردم

از کمربند، Väinämöinen قدیمی، از پایین، کوره Ilmarinen،

از سر راه کاوکومیل درنده، کمان جوکاهاینن خارج شو،

از دوردست‌های مزارع شمالی، از بوم‌های کالوالا.

قبل از آن، پدربزرگم در حالی که دسته تبر را می چرخاند آواز می خواند.

مادرم این چیزها را در حین چرخاندن دوک به من آموخت،

فرزندم روی زمین روبروی من، زانو زده،

ریش شیر بد است، دوغ بد است.

نه سامپو از کلمات غافل بود و نه لوحی در کلمات:

با کلمات پیر شدم، سامپو، با اطمینان به لوحی نگاه کردم

ویپونن به سرودها مرد، لمینکاینن به بازی ها.