ตะเว็นย้อยมันคล้อยต่ำความมืดดำเข้าคลุมฟ้า เป็นสัญญาณเพื่อบอกว่ามันเบิดเวลาต้องวางไถ

มือซาวใส่ข้อง ขังปลาค้อใหญ่

ฟ้าวไปดังไฟเฮ็ดแนวกิน

มันตำหูดังฮิ่นๆ กลิ่นผักขะแยงมีแฮงจ้าว ลูกอีสานบ้านเฮาพาข้าวต้องมีแจ่ว แกล้มผักกระโดนผักบุ้งผักแพว

ส่ำนั่นกะแล้วไปคาบหนึ่ง

* ซึ่งชีวิตของคนก็เท่านี้

จะมีอะไรให้มากมาย

เพื่อไปอวดใครไม่จำเป็น

วิ่งวนหาสุดท้ายหัวใจก็ทุกข์เข็ญ

พอใจสิ่งที่เป็น บ่ต้องยากเย็นให้เป็นเหมือนใคร

** ลู่ลมไหวเอนไปคือฮวงข้าว

แนบใจเฮาเอาไว้กับพื้นดิน

ถิ่นฐานเก่า ที่พ่อแม่เฮาพาหากิน

กลับบ้านคืนถิ่นเฮาคนไกล