เราบังเอิญเจอกัน…ในวันที่คิดว่าลืมเธอได้แล้ว แค่เพียงได้เห็นหน้าเธอ…

น้ำตาก็ไหลลงกลางใจ ความรู้สึกแบบนี้ใช่ไหม…ที่ทำให้ฉันหลอกตัวเอง

คิดว่าฉันอยู่ไหวแล้ว…ถ้าไม่มีเธอข้างกัน

มันเหมือนว่าเวลา…พรากทุกอย่างไปจากเรา

และมันก็ทำให้รู้ว่า ไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิม

เธอไม่ใช่คนที่ฉันเคยรักอีกแล้วใช่ไหม และตัวฉันก็ไม่ควร…

รอเธออีกต่อไปใช่ไหม เวลามันไม่เคยรอใคร ฉันก็เข้าใจ

และเวลานี่แหละ…ที่ทำให้ฉันต้องร้องไห้ในใจ

คิดว่าฉันเดินออกมาได้แล้ว แต่วันนี้มันย้ำว่าฉันยังอ่อนไหว

เกินกว่าที่หัวใจจะรับไหว เหมือนความรู้สึกฉัน…ยังไม่ไปไหนเลย

ฉันไม่ควรอยู่ตรงนี้…กับความรู้สึกที่ฝืนหัวใจ

เพราะเธอที่อยู่ตรงหน้า…ไม่ใช่เธอคนเดิมของฉันอีกแล้ว

เธอไม่ใช่คนที่ฉันเคยรักอีกแล้วใช่ไหม

และตัวฉันก็ไม่ควร…รอเธออีกต่อไปใช่ไหม

เวลามันไม่เคยรอใคร ฉันก็เข้าใจ และเวลานี่แหละ…

ที่ทำให้ฉันต้องร้องไห้ในใจ

บางครั้ง…การได้เจอกันอีกครั้ง

ไม่ได้ทำให้ดีขึ้นเลย มันแค่บอกความจริง

ว่าฉันควรปล่อยเธอไป

เธอไม่ใช่คนที่ฉันเคยรักอีกแล้วใช่ไหม และตัวฉันก็ไม่ควร…รอเธออีกต่อไปใช่ไหม เวลามันไม่เคยรอใคร ฉันก็เข้าใจ และเวลานี่แหละ…ที่ทำให้ฉันร้องไห้ในใจ ต่อให้หัวใจฉันยังสั่น…ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ ฉันก็รู้ว่า…ต้องเดินไกลจากตรงนี้ให้ได้จริง ๆ