บางทีก็ไม่อยากคิดมันทำให้ปวดหัว

ก็เพราะเวลาสับสนมันไม่เป็นส่วนตัว

ตอนที่ใจรู้สึกช้ำมันทำให้หวาดกลัว

ขอได้ไหมให้เป็นแค่ฝัน หรือไม่ก็ภาพลวงหลอก

เอาความเครียดใส่ไปแล้วจุดไฟเผามัน

รู้สึกอย่างไรมันก็คงไม่สำคัญ

เก็บเอาเรื่องราวที่มีมาเรียงร้อยกัน

เล่าผ่านบทเพลงให้ผู้คนได้รับฟัง

รู้ดีอยู่แก่ใจว่าไม่มีทางหวนคืน

ความสดใสเธอก็แค่เอามาให้ยืม

ลาจากไปก็กลายเป็นเราที่นั่งซึม

ไม่เป็นไรอย่างน้อยก็เคยได้เธอครั้งหนึ่ง

ได้หัวใจเธอมาครอง ผู้คนมากมายต้องการจะจับจอง

ความรู้สึกดีที่เรามีให้กัน เราน่ะเคยรักกันแต่ไม่ได้เป็นเจ้าของ

ได้แค่มองก็รู้ว่า You น่ะเบื่อไว ตอนรักเธอน่ะฉันไม่เคยจะเผื่อใจ

เอาแบบนี้ละกันถ้าเธอคิดถึงฉันเมื่อไร ให้ลองมองพระจันทร์ จะมีหน้าฉันอยู่ข้างใน

เธอ มันถึงคราวที่เราต้องจากกัน

(ถึงคราวที่เราต้องจากกัน)

ฉันเพ้อ ไม่ต้องจำก็ได้คนอย่างฉัน

เพราะมันไม่มีอะไรดี

บางทีก็ไม่อยากคิดมันทำให้ปวดหัว

(มันทำให้ปวดหัว)

ก็เพราะเวลาสับสนมันไม่เป็นส่วนตัว

(มันไม่เป็นส่วนตัว)

ตอนที่ใจรู้สึกช้ำมันทำให้หวาดกลัว

(มันทำให้หวาดกลัว)

ขอได้ไหมให้เป็นแค่ฝัน หรือไม่ก็ภาพลวงหลอก

ก็เรามันติดเมา เรามันติดเมา

ก็เลยเบาใส่ตอนที่เธอน่ะติดเรา

ไม่เคยสนใจเธอพูดอะไรแม่งอย่างเบา

ใครเขามาถามไถ่ เลยตอบกลับไปว่าอย่างเมา

แล้วเธออยากจะฟังสิ่งที่ฉันคิดเอาไว้ไหม

เพราะไม่ดีอย่างมัน เธอก็เลยต้องทิ้งกันเข้าใจ

ตอนฉันคุยกับเธอฉันเคยไปหาไครที่ไหน

มีแต่เธอที่ทำเธอคิดว่าฉันทนไหวไหม

ไม่เป็นไรถ้าไม่ได้เจอกันอีก

ถ้าเธอเดินมากับเขาฉันนั้นก็พร้อมเดินหลีก

บางทีมันก็เดาเวลาบอกย้อนอดีต

แม้เธอทิ้งให้เหงา ฉันก็ยัง Love you, bitch

เวลามีคนมาจีบ อยากจะซัดให้กรามฉีก

คิดแต่ทำไม่ได้แต่ปันไปก็งามอีก

กลายเป็นนกที่ไม่มีแรงจะกลางปีก

และก็อย่าเอะไปเลยที่ฉันน่ะซาดิด เย

เธอ มันถึงคราวที่เราต้องจากกัน

(ถึงคราวที่เราต้องจากกัน)

ฉันเพ้อ ไม่ต้องจำก็ได้คนอย่างฉัน

เพราะมันไม่มีอะไรดี

บางทีก็ไม่อยากคิดมันทำให้ปวดหัว

(มันทำให้ปวดหัว)

ก็เพราะเวลาสับสนมันไม่เป็นส่วนตัว

(มันไม่เป็นส่วนตัว)

ตอนที่ใจรู้สึกช้ำมันทำให้หวาดกลัว

(มันทำให้หวาดกลัว)

ขอได้ไหมให้เป็นแค่ฝัน หรือไม่ก็ภาพลวงหลอก

มันเป็นแค่ฝัน

มันเป็นแค่ฝันก็เท่านั้นเอง

มันเป็นแค่ฝัน

มันเป็นแค่ฝันก็เท่านั้นเอง