Liljublóm sem að leit sólu mót

á lífsins morgni var í burtu hrifið slitið óvænt upp af sinni rót

ekkert finnst þar síðan nema grjót

Aftanstund og örlítill þeyr

í eyra mér er hvíslað dimmum rómi:

lætur eftir sig, það líf, sem deyr lítið skarð í hópinn, ekki meir.

Hjálpar alltaf að

eiga í sínum hjartastað ljóselska minning ljúfa

Sorgin er ein á yfirferð

ótti af henni mannfólkinu stendur hún er bæði köld og viðsjárverð og velur ekki neina sáttagerð

Liljublóm sem að leit sólu mót

á lífsins morgni var í burtu hrifið slitið óvænt upp af sinni rót

ekkert finnst þar síðan nema grjót

Hjálpar alltaf að

eiga í sínum hjartastað ljóselska minning ljúfa