ในคืน คืนที่เงียบเหงาไม่มีแสงใด

ไฟส่องนำทางค่อยๆเลือนไป

เพียงแค่ลมหายใจ

ในวันที่ไม่มีใครต้องการ

จดและจำทุกคำที่ซ้ำ

ที่ย้ำตัวเองให้เจ็บและช้ำ

กลับมาที่เดิม อยู่ในจุดเดิม

ในจุดที่ไม่มีใครต้องการ

วันที่ใจต้องการสักคนที่คอยปลอบโยน

ให้ตัวฉันนั้นมีกำลังใจ

เพื่อทำให้ในวันนี้ฉันมีความหมาย

แต่ก็ไม่มีเคยสักคนที่จะอด จะทนให้พ้นคืนนี้

ได้แต่บอกกับตัวเองแต่ปลอบใจตัวเอง

เขียนออกมาลงเป็นเพลงให้ชีวิตมันบรรเลงไปดิเห้ย

ไม่มีหนทางให้ให้มึงเดินกลับแล้ว เว้ย !

มึงเดินมาไกลเกินจะยอมแพ้แล้ว เว้ย !

แค่เพียงคำพูดไม่กี่ทำ มึงอย่าทำเป็นประเด็นว่าชีวิตมันต้องเป็นแบบที่ใครบอก กระจอกว่ะ มึงต้องเดินต้องเผชิญมันจะยากสักแค่ไหนมันต้องไปต่อดิวะ มึงสู้ดิวะเพราะชีวิตเป็นของมึง มึงต่องกว่ามันให้ได้มาดิวะ

แม้จะล้มจะต้องจะจมสักกี่ครั้ง พลั้งสักกี่ที

มันก็ยังมีวันพรุ่งนี้ให้มึงเดินก้าวไป

อย่าไปสนคำของใคร เพียวหัวใจมึงเท่านั้นที่ต้องไป