Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar

Asfaltlar ışıldar

Buz tutardı resmi yalanlar

Kimse keman çalmaz belki ama çok keman çalınsın balolarında diye yapılmış

Gri

Sisli

Binalar

Alnının ortasında ciddi bir devlet asabiyeti

Çok kötü günlermiş gibi en genç zamanlar

Bu zulüm, bu sevda bitmezmiş

Sevmek bir halkı sevmekse aşk o zaman sevmekmiş

Biz bir şeyi delicesine severiz ama tanrım neyi?

Kahve önü çatlak mozaik

Bel kemiğine tehdit kürsüler üstünde

Çok sigara içen öğrenciler

Bir daha asla yaşayamayacağı aşkları teğet geçerken

Hep onu sevmeyenleri severek

Hep onu sevenin gözlerinden kalabalıklara kaçarak

Karışarak toplumcu gerçekçi yalnızlıklara

Yüksek rakımlarda çatlamış dudaklarını

Bir izmirli güzele dayatmak varken

Hep kardeş olacak değiliz ya, yaşasın halkların sevgililiği

Soyut bir sevdaya beşik kertilmiş olan

Dağda çoban

Şehirde şark çıbanı sayılan

Fırat'ın büyük elleri

Ararat'ın kızgın yelleri

Cilo'nun derin nefesleri

Hülasa kente hukuk mukuk okumaya mümkünse o arada da memleketi kurtarmaya gelmiş

Anadolu çocukları

Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar

Asfaltlar ışıldar

Buz tutardı resmi yalanlar

Belki balkona kar seyretmeye çıkar diye sevdiğimiz kızlar

Çok dibimiz donmuştur

Ve çoğu zaman kar mevzuu kızlara yeterince ilginç gelmemiştir

Hiçbir şey kapalı bir dükkan kadar hüzünlü gelmez insana Ankara'da

Yoksa bugün bir hayat yaşanmayacak mı duygusu çöker bütün bozkıra

Kimse keman çalmaz belki

Belki bu fiim hiçbir zaman o kadar fiyakalı olmayacak ama

Hiçbir lahmacunda o okul yolundaki üçüncü sınıf lokantadakinin tadını vermeyecek bir daha

Çok daha iyilerini yedim sonra

Bizzat Urfa'da hatta

Ama hiçbirinde

O kadar aç oturmadım sofraya

Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar

Çok yabancı bir soluk duyulur bazı

Bilinmez bir dilin ıslığından

Anla ki sıkıldı bizim konsolosluklardaki konuklar

Öyle deme Ankara'yı sevmeyene bir zulümdür

Bu kadar insanın neden Ankara'yı bu kadar çok sevdiğini anlamadan

Ankara'da yaşamak

Yollarına hep sevdiğimiz insanların adlarını vermediler ama

Biz her duvara bilvesile onların adını yazarak yaşadık

Kül ve betondan mürekkep

Yaşadıkça yaşanılası gelen

O tuhaf bozkır kokusunda

Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar

Asfaltlar ışıldar

Bir günden bir sürü gün yapan

Mesai saatlerinde hiçbir şey yapan

Hiçbir şey alıp hiçbir şey sunan

Rakıyı bol sulu içen

Dokunmasın için değil

Çabuk bitmesin diye devletimin tekel rakısı

Hep kağıtlara bakarak

Hep kağıtlardan bakarak

Hem Neşet Ertaş'ı hem Bülent Ersoy'u aynı anda sevmeyi başararak

Karısının bayat ekmeklerden yaptığı tatlıyı çok beğenmeyerek ama

Yine de bu tasarrufunu takdir ederek

Boynu hep kıdemli bir atkının içinde saklıyken

Hep bir şeylere birilerine küsmüş gibi yürüyen

Memurlar

Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar

Asfaltlar ışıldar

Buz tutardı resmi yalanlar

Biz şimdi kapalı bir kuruyemişçi dükkanının

Ki bütün plan kar altında tuzsuz ay çekirdeği çitleyip

Yanı sıra bafra içmektir

Kötü ışıklandırılmış vitrininden umutsuzca içeri bakan

Kimliği gereğinden fazla sorgulanmış

Merhabadan çok çıkar ulan kimliğini denmiş

Yani sistem kendi verdiği kimliği zırt pırt geri istemektedir

Doğduğu yer yüzünden doğuştan kavgacı zannedilen

Ama pek çoğu kavgadan nefret eden

Kavgacı

Esmer

Cesur

Korkak

Çoğu Kürt

Çoğu Türk

Çocuklardık

Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar

Ha sonra belki Ahmed Arif'in aklına

Hiçbir şairin aklına gelmeyecek

Çünkü hiçkimse bir daha Ankara'yı o'nun kadar sevemeyecek

Bir şiir islenir

Kar altındadır varoşlar

Hasretim, nazlıdır Ankara

Ustam yine sen bilirsin ama hangi aralıkta bir şair ölmüşse

İşte o, en netameli aydır bence

Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar

Asfaltlar ışıldar

Yalanlar

Şimdi ve sonra

Ne zaman Ankara'ya kar yağsa

Elim, gönlüm

Çocukluğum buz tutar