Dem û Devrana Berê

Bi sihara sibê ra, difurî bêhnâ tanurâ.

Ji kerbê welat ez mirim, xerîbî çika zorâ.

Roj şoq dida ser çîya, bêhna kulîlk û gîha.

Ji guhê min na derkevê, dengê berxik û mîya.

Dem û dewrana berê, nema li me di vegerê.

Xwezî bi wa rojê go, em siwar dibun li kerê.

Xewa siha, zinara, li ber bêhna pelê dara.

Ji devê min na derkevê, ta’ma tirh û hinara.

Axa bi xer û bereket, dida me hezar na’met.

Min çawa hişt û ez hatim, welatê weke cennet.

Dem û dewrana berê, nema li me divegerê.

Xwezî bi wan rojê go, em siwar dibun li kerê.

Bihar bi ser me da dihat, keyf û şahîya me dihat.

Bi sed salê xerîbîyê, nadim rojeke welat.

Dem û dewrana berê,nema li me divegerê.

Xwezî bi wan rojê go,em siwar dibun li kerê.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Eski Zamanlar

Sabahın seheriyle, tandırlarımızın kokusu tüterdi.

Güneşin doğuşuyla, ışıldardı dağlarımız.

Çimlerin, çiçeklerin kokusu sarardı dört yanımızı.

Kulaklarımdadır hâlâ, kuzularımızın, koyunlarımızın meleyişleri…

Kayaların gölgesinde uyurken, yaprakların kokusu tüterdi ağaçlardan.

Damağımdadır hala, üzümün, narın tadı, lezzeti.

Hayırlı ve bereketli topraklarımız vardı.

Binlerce nimet verirdi bize.

Cennet gibi memleketim.

Baharın gelmesiyle, keyifle, neşeyle halaylarımız kurulurdu.

Memleketimin bir gününü bir anını, değişmem gurbetin yüz senesine!

Nerde o eski zaman ve devranlar!

Dönmez, gelmez artık bize.

Eşeğe bindiğimiz zamanların keşkesindeyiz.

Keşkesinde...