Θέλω έναν απ' αυτούς με τα τρίγραμμα

Που κοζάρουνε τις φίλες μου στα σετ

Μια φορά να με κοιτά σαν να μαι θήραμα

Και να του πω "τι με κοιτάς" μα να ναι φλερτ

Κι η φίλη δε τον θέλει τον απέναντι

Της πέφτει κάγκουρας μ' ατάκες διψασμένες

Συμπαραστέκομαι μα κιόλας σκέφτομαι

Πόσο θα θελα να τα λέγε σε μένα

Προσπαθώ να ξεπεράσω μια ζωή

Πως δεν μπορώ να έχω

Το αγόρι που είναι πάντα εκεί

Σε μια πόρτα διπλανή

Πως το υπόβαθρο του ονείρου

Είναι φτιαγμένο από χαρτί

Σχεδιασμένο μ' ένα ξαναμμένο κάρβουνο

Φροντίζω να φανεί

Και παθολογικά τη φίλη τη ζηλεύω

Ποτέ δε τους μαγεύω όπως αυτή

Καλύτερα να μάγευε κι εμένα

Να μη μου υπενθυμίζει το ψαλίδι της πώς κόβει το χαρτί

Κι αυτός που κρέμεται απ'τα χείλη μου κι οι κόρες του διαστέλλονται

Όταν βρίσκομαι στο χώρο νιώθει αμήχανα και ντρέπεται

Θαυμάζει το ταλέντο μου και θέλει να φλερτάρει

Μα το βράδυ όταν φεύγει πάντα έχει εκείνη πλάι

Εκείνη να γελάει για ένα κείμενο ασαφές

Κι εκείνος τη κοιτάει απερίγραπτα

Απ' τη μέρα που τους είδα σκέφτομαι

Πως κάτι μέσα μου πέθανε

Προσπαθώ να ξεπεράσω μια ζωή

Πως δεν μπορώ να έχω

Το αγόρι που είναι πάντα εκεί

Σε μια πόρτα διπλανή

Πως το υπόβαθρο του ονείρου

Είναι φτιαγμένο από χαρτί

Σχεδιασμένο μ' ένα ξαναμμένο κάρβουνο

Φροντίζω να φανεί