คล้ายดวงดาวหลบหายไป ไม่เป็นอย่างเดิมไม่ส่องแสงให้พอมองเห็นทาง

ฟ้าจางจางกลับมืดมิดไป ไม่มีหนึ่งมือให้กุมไว้จากใครที่เคยข้างกัน

หลงวนเวียนอยู่ที่เดิม ที่เคยมีเราอยู่ตรงนั้นก่อนเธอทิ้งไป

หนีเท่าไหร่ทำเช่นไร ก็เจอแต่ความอ่อนล้า

หลับตายังเจอภาพเธอตรงนั้น จะมองไปทางไหนยังเห็นเธออยู่

ทนฝืนยังไงไหวก็ยังไม่รู้ ก็ยังไม่รู้

เมื่อไหร่ที่ดาวบนฟ้าจะคืนแสงมาอีกครั้ง ส่องให้เห็นหนทางส่องให้ฉันพบเจอ

อยากกลับไปตอนนั้นในตอนที่ฉันยังมีเธอ แต่ใจก็รู้เสมออะไรก็ไม่ย้อนคืนมา

แม้เวลาผ่านพ้นไป แต่ใจที่ยังอยู่ตรงนี้ยังคงหลงทาง

เหมือนหัวใจที่อ้างว้าง ต้องเจอแต่ความอ่อนล้า