Affet... Kayboldum yolumu bulamıyorum Kendi gölgemde kaybolup gidiyorum Duy beni...

Affet kayboldum yolumu bulamıyorum Aynadaki surete her gün hesap soruyorum Yüzüm bende ama benliğim çok uzaklarda Kırık dökük hayaller dolaşıyor sokaklarda

Kendimi kendimde arıyorum geceler boyu Bir çıkıs kapısı yok karanlık önüm sonu Kalbimde bir tabut içinde yine ben varım Sessiz çığlıklar atıp kendi içime kapanırım

Omuzlarımda taşıdığım geçmişin yükleri Sırtımda yılların bıraktığı derin izleri Her yanlışım peşimde bir gölge gibi gezer Vicdanım susmaz artık içimde fırtına eser

Affet affet... Ruhum mühürlenmiş Bedenim kirlenmiş Yollarım tükenmiş

Affet affet... Kendimi kaybettim Karanlığa yettim Sensizce tükendim

Bir zamanlar umut vardı gözlerimin içinde Şimdi sessiz bir enkaz kaldı yüreğimin dibinde Kader önümde durur yüzüme bakıp güler Ben her düştüğüm yerde yeniden küller eker

Geçmişin zincirleri bileklerime dolanmış Dua ettim gecelerce ama sesim yorulmuş Ruhumun duvarlarına yalnızlık yazılmış Geriye dönüp baktım her şey yarım kalmış

Ben kimim neredeyim hangi yolda savruldum? Kendi kurduğum düşlerde sessizce kayboldum Bir yanım bağışlanmak ister bir yanım susar İçimdeki mahkeme her gün yeniden kurar

Kalbimde bir tabut... İçinde yine ben... Yaşıyor gibiyim ama Eksik kalan bir beden...

Affet affet... Ruhum mühürlenmiş Bedenim kirlenmiş Yollarım tükenmiş

Affet affet... Kayboldum bu şehirde Kendimi ararken Tükendim kaderimde...

Afet... Aynada suretim kaldı Ben çoktan uzaklara daldım...