گوم گوم گوم گوم  مشتش رو دیوار موند خون ردش رو گونم بود اون بغضمو توو چشمام خوند پوزخند زد بم باورنکردش من خواستم عوضشم ولی بد بد کرد بم

پس کی حال من خوب میشه؟

این سیاهیا نور میده؟

منم‌میخوام از ته دل بخندم

کی نوبت من میشم میخوام لذت این زندگیو کی بفهمن؟

چقدر سیلی بزنم به گونه هام که نشون ندم شکستم

تا کی نشون بدم دارم سعی میکنم ببخشم

کاش نفهمم ته این قصه هیچه

کاش قبولم کنم که این زندگیه

میگن پیچ و تاب داره و شکله پیلس

چرا نسبت بش دارم من حس کینه

چون افسردم

روزای زیقیمو نشمردم

از اول روز تا آخر شب

میخوام بخوابم

فکر کنن من مردم!:

چک خوردم

روزگار سیلیشو زد محکم

زخم خوردم

دیگه نمیشه تحمل کرد

صبر شد درد

یه صدایی میگه بهم بس کن زن

اخه مرگ که نمیکنه حل معضلو

نه نه نه

یه صدا

تو مغزم مدام میگه بم چرا

شده اعتماد تکرار اشتباه

دارم بیزار میشم ازین اجتماع

رحم کن رفیق

خنجر نزن بهم از پشت که چی

میدونم خسته و تحت فشاری

یادت باشه همه زخم خورده ایم

همینو میخوان

دشمن هم بشیم وحشی و بیزار

خشمو خالی کنیم رو سر هم

حواسا پرت بشه از ظلم و بیداد

دستاتو میگیرم روز وسط میدون شهر

باهم دیگه داد میزنیم رها شدیم از زندون تن

باید یجا تموم بشه این مرده باد و شیپور جنگ

خیابونا پر بشه از رقص و صدا میخونه رنگ

بسه

دیگه فرق نداره چون تهش فقط مرگه

یا میمیرم تو قفس یا آزاد میشه برده

سخته

باید باور کنیم آزادی یه حقه

بزا کینه بشه تبدیل به یه ضربه

تا بشکنیم این افکاری

که یه عمر شدیم حبسش

نزار خسته بشیم از هم

بیا تغییر بدیم مقصد

مخالفم باش ولی بدون

قشنگی به همین فرقس

نه همیشه تلخ میشم

نه همیشه شیرینم

منم مثل تو یه تن

که یروزی میمیرم

کلامتو خووب بسنج

کینه هارو می‌چینن

نگران من نباش

اما به دل میگیرم