Είχα προσοχή απ' τους γονείς μου μονό για κακό

Για αυτό δεν μου αρέσει να φαίνομαι

Αγχώνομαι αν βρίσκομαι κάτω απ' το φως

Με μάτια ανοιχτά δεν χορεύω ζαλίζομαι

Έχω ένα όνειρο από όλους τυφλό

Από πιτσιρίκι καλός στο κρυφτό με τους δαίμονες

Το μέρος που ζω είναι ψυχρό

Με συμπεριφορές που σιχαίνομαι

Όσα γυαλίζουν κρατάνε για λίγο

Αν πας πιο κοντά θα φανεί ασχήμια στα πάντα

Μου λες τότε τι να αγαπήσω

Δεν ξέρω εγώ δένομαι από τα σημάδια

Και ψάχνω αγκαλιές που κουμπώνουν σαν παζλ

Και κάνω το είναι μου χίλια κομμάτια

Τουλάχιστον έμεινε σε όλους κάτι

Εμένα ο κόσμος μου φέρθηκε σκάρτα

Η μοναξιά μου φτιαγμένη από χώμα

Όλα τα ζούσα όπως όλοι, μα τα ένιωθα επί διακόσια

Λες και πεθαίνω

Λες και ο Χάρος κοιτάζει την ώρα

Στον κόσμο της ψιλοκουβέντας και της τυπικότητας ψάχνω ταυτότητα ατόφια

Πας με το ρεύμα τότε έχεις τα κότσια να χώσεις απάνω στην πρίζα τη γλώσσα

Να φιλοσοφείς πια δεν είναι της μόδας

Και κάνεις την κόπια της σκόπιας της κόπιας

Όλοι στο δρόμο να ένα μάτσο καθρέφτες που κάνουν projection, μιλάνε τα social

Μ' έχει επηρεάσει μέσα στο πετσί μου

Θα βγω για ποτό και θα κάνω το ζόσχα

Έχω θυμό μπουκωμένο στο σώμα

Γεμάτος κενά κι ας ξεπέρασα τόσα

Θυσίαζα τη θέα στη θάλασσα

Μες στα μάτια σου είχα φουρτούνες

Τα σπασμένα κομμάτια μου γυάλιζα

Τις φωνές των δαιμόνων μου ράγισα

Σώπασαν απόψε και μ' ακούνε

Σε τρομάζει που είμαστε όλοι μαζί

Και στο κεφάλι μας μόνοι

Έχω αφήσει δυο μπάρες εκεί

Έχω βάλει ψυχή για να βρεις

Και το τέλος να 'ρθει, τίποτα μην σε αγχώνει

Έγινα δέντρο, δέντρο φυλλοβόλο

Βρέχει σελίδες σαν να έχει φθινόπωρο όλο τον χρόνο

Έγινε δάσος

Ζωή που χαρίζω, δεν την μετανιώνω

Μελανιασμένες μου σελίδες

Ασφυκτικά κρατάν αυτές τις ρίμες

Ασφυκτικά

Θυσίαζα τη θέα στη θάλασσα

30 χρόνια στα γραπτά μου παλίρροιες

Νηνεμίες πριν απ' τις επήρειες

Και σου 'λείψαν πάνω απ' το ξυράφι

Κάποιες σκέψεις που τότε φοβήθηκες

Τι κοιτάνε να φάνε οι ύαινες

Το ματωμένο μου χέρι δεν σ' άφησε

Kρατάγες τόσο βάρος που γλίστρησες

Έχω μείνει ανισόρροπος χρόνια πολλά μα παλεύω να ισορροπήσω τα λόγια μου

Κι όλες οι πράξεις να βγάζουνε νόημα μόνο όταν θέλει να πάει και το σώμα

Οι φίλοι μου αστέρες μα πίεση κυριαρχεί και κοντεύει να φτάσει διακόσια

Παλεύουν με κώδικες, αίματα και συνταγές κολυμπάνε μες τα τιμολόγια

Αισθητική μου δεν είναι πιο minimal λόγος που μοιάζει καλύτερα ατόφιος

Ξέρω μπορεί να μην πιάνεις το μήνυμα μάλλον γιατί, δεν έφαγες κρότους

Σαν ύλη το rap μου το γράφω για να 'χω στα χρόνια να βγάλω χειμώνες

Και κάποια για reference να κινούμε καλύτερα να 'μαι κομπλέ με τις φόρμες

Δευτέρα με Σάββατο βαράω κάρτα

Πάει ο καιρός που κοπήκαν τα πάρκα

Με τρώει ο καιρός που γινόμουν σκουπίδι

Πληρώσαμε λάθη με τόκο μαλάκα

Ότι κι αν στρώσεις θα πίνεις ευθύνη

Καταναλώνεις και μένει για πάντα

Κάποιοι το βάζουν να πιουν στο ποτήρι τους

Κι άλλοι μοιράζουν σε φίλους κουτάλια

Την ισορροπία δε βρίσκω

Πόλεμο κάνουν οι γύρο μου άνθρωποι που είδα

Μέρα με μέρα στερεύει ελπίδα, βαμμένη από μίσος

Σταγόνες επάνω μου πέφτουν και καίν το κεφάλι μου, μέσα μου νιώθω είναι κρίμα

Σαν να 'ναι στημένη κομπίνα

Χάρηκα που δεν σε είδα