میخوام رو سفیدا قرمز بپاچم

اینجوری وحشی تره اما

دیرتر کثیف میشه

میخوام آسمونو قرمز کنم، خورشیدو آبی

میخوام، دوباره تو بغلِ همون که یه روز

غرورشو کُشتی بخوابی

میخوام انقده تند برم

که دومی بشه واسه پشتیه عادی

انقده خوب بشم که لاشی

پشیمون شی از فحشی که دادی

یا که انقده بد بشم که شعرام بمیرن

انقده نخونم که صدام بگیره

میخوام بزنم تو خاکی یه بار دیگه هم

انقده لش و لوش که تهران به کیرت

میخوام انقده بد بشم که شعرام بمیرن

انقده نخونم که صدام بگیره

میخوام بزنم تو خاکی یه بار دیگه هم

انقده لش و لوش که تهران به کیرت

میخوام همه اونا که ذهنشون نجسه ببازن

میخوام، جای قبرِ آقام مدرسه بسازم

میخوام، داد بزنم همتون کصشرین

میخوام پُر رقص باشه اصلاً مجلس جنازه ام

میخوام، بزنم جر بدم خوارِ رپو

بدن جر واجر کص خوار تتو

میخوام بفهمی بد جایی رو مستی

به بد کسی حواله کردی معاملتو

مادرجنده من از همه وحشی ترم

کص کش بپا یه دفع باهام نشی طرف

زن کصده من حتی زدم از شیکمم

ولی واسه کیرم روزی دو تا مشتی کمن

میخوام شبو بشینم پایِ علف

بذار بگن تبلیغِ دوده کص خار طرف

ببین، تو اصلاً تو بوگاتی بشین

چه فایده داره بازو دو تا پایِ ملخ

ما دائما ضعف و دائما زخم

رنگ رو رنگ گنگ واقعی تو کارِ هدف

میخوام، انقده خوب بشم که منو ببینه

بکنه حتی مامانت هم کف

میخوام بفهمن پادشاهه منم

بپا که زیرِ پام فشارت ندم

میخوام بفهمن رو من تیرشون خطائه

من بدرقه شدم این راهو با چشمایِ ننم

میخوام به همه بی اعتماد شم

دور و ورم همه بی اعتقاد شن

بشم بی رگ بی عشق یه پارت زن

میخوام کلاً بشم بی ارتباط من

میخوام انقده بد بشم که شعرام بمیرن

انقده نخونم که صدام بگیره (میخوام و خواستن توانستن است)

میخوام بزنم تو خاکی یه بار دیگه هم

انقده لش و لوش که تهران به کیرت (میخوام و خواستن توانستن است)

میخوام انقده بد بشم که شعرام بمیرن

انقده نخونم که صدام بگیره

میخوام بزنم تو خاکی یه بار دیگه هم

انقده لش و لوش که تهران به کیرت

بعضی وقتا هم اینجوریه که فصلا میان و میرن

ولی تو فقط زمستونو میبینی

چون مهم نیست که حقیقت چیه

تو چیزی که میخوای رو میبینی

میخوام حقیقت رو ببینم

میخوام از زمستون بگذرم

بلکه بهار رو ببینم

تو رگِ یخ زده ما

تابستون هم بوده همین بوده هوا سرد

اینه که زمستونه همیشه

دل من خونه الآن هم

و فقط مونده برام درد

تووی این وضعیتِ قرمزِ

چطور میشه رنگِ این صلح و صفا زرد

تووی این شبای وحشی

چطور میشه کفترِ صلحو رها کرد

تو چشم اشکی نمونده، که واست دریا بسازم

تو صدام نُتی نمونده و، فقط فریاده سازم

تو دلم خونه نمونده، واسه قلبِ بی ثباتت

تو ازم یه مُرده ساختی، حالا خوش باش با رباتت

تو نگاهم پُر حسرت، پُر مه پُر غباره

بدون این حسِ بدِ من، بستگی به تو داره

تووی خونم یه جهنم، یه جهنم پُر آتیش

یه جهنم که نبودِ، تو هم حالا شده قاطیش

میخوام از این جهنمه برم

همه گاون باید هر حرفو نود دفعه بگم

ببین تو هنرت در حدِ محلته بفهم

عینِ تو رو میسازم هفت هشت تا من هر دفعه چتَم

میخوام همه رفیقامو با هم ببینم

تو شهرِ خودم بکنم رانندگی من

میخوام بگیرم همه چیو بازم به کیرم

میخوام اصاً بذارمش کنار خوانندگیم هم

من تو خونه سالیانِ دراز خوابیدم

تو هر شهری یه پاسگاه دیدم

به تنم پیِ هر چه هدف خواست مالیدم

الکی مثِ تو، نکردم ماست مالی نه

آآ، تازه چراغت روشن شد

ها، دیدی تو کلِ تاریخ

رو شده همیشه دستِ خوار کصده ها

ببین میترسه اَ ما حتی بازپرسِ ما

میخوام سرِ شب سکس مو بکنم

دَم اذون ولی سرِ نماز

میخوام، این شبو عرق بخورم

فردا برنامه ی تلِ طلاست

میخوام دود بگیرم بالا برم

تا خاطره هات زود بمیرن

یادم بره سال های بعد

یه کمی آروم بگیرم

تووم پُره از درد و غمه

صبح پا میشم با کوفتگی من

هیچ کدوم از این آدما

بهم فازِ خوب نمیدن

میخوام انقده بد بشم که شعرام بمیرن (میخوام بزنم قیدِ همه)

انقده نخونم که صدام بگیره (دیگه نبینم بغلت زیدِ منه)

11228، حسن بابا، تهران به کیرت

میشه از تنهایی یه کوهِ آتشفشان شد و فوران کرد

میشه پُر شد و لبریز و تحتِ فشار

یه قلب شد و ضربان زد

میشه دل کند و دور انداخت

میشه به جای دوره کردن و هم زدنِ آتش

فراموش کرد، سوزاند و از اول ساخت

میخوام بینِ این همه آدم

بشم همونی که کارتو ساخت

میخوام تیمِ من شیش هیچ ببره

درست همون موقع که مالِ تو باخت

میخوام راهِ من کج باشه اصلاً

وقتی کردی راهتو صاف

میخوام به جای حرصِ تو رو خوردن

بلولم لایِ کصام

میخوام یه ورم خودت بخوابی

یه وَرم دوستت باشه

میخوام درست بپاچم رو صورتت

که قشنگ این پوستت وا شه

من مینویسم تو روز سه تا شعر

کمر سفت اما سرم شلوغه

پس بگو جنده زود ارضا شه

میخوام دو تا دو تا با هم بکنم

بکشم جورِ هر چی نامردو خودم

میخوام دورمو از هر سینه و باسن پُر کنم

میخوام همه دخترایِ محل واسم بخورن

میخوام چند تا انیمالِ قوی

عه عه عه، بپاچم دورِ استخر

میخوام، به هیشکی لبخند نزنم

سیس اصاً کمپلت اخم

میخوام انقده وحشی بزنم

که ما رو حتی ببینی بشه قمبلت زخم

میخوام انقده خوبِ اینجا بشم

که هیشکی نده به توئه قمقه نخ

میخوام انقده دورم بخوابن

که نفهمم کیرم دستِ کیه

میخوام سیگارم هم ترکش کنم

که شدم از این هم خسته دیگه

میخوام عربده بکشَم تو محل

گنده تر از خودمو گاییدم

کونی وابستگی تو من مُرده

حتی ترک میکنم گلمو گاهی من

عه تو این لجن کده فقط

هر جا رفتم دورمو پاییدن

به هر کی بازیو یاد دادم آخرش

به خیالش خودمو لایی زد

میخوام از همونایی که به کیرت زدی

بسازم یه تیمِ قوی

میخوام ترکیبو جوری بچینم

از یکی رَد شدی برسی به شیرِ بعدی

میخوام انقده خوار کصده بشم

که فکرش هم نکنی بهم کیر بزنی

میخوام انقده دلار بسازم

که بپیوندم به قشرِ سیرِ زمین

میخوام انقده بد بشم که شعرام بمیرن

انقده نخونم که صدام بگیره

میخوام بزنم تو خاکی یه بار دیگه هم

انقده لش و لوش که تهران به کیرت

آری یک تشر کافی نیست (میخوام انقده بد بشم که شعرام بمیرن)

گاهی برای خراب کردنِ هیولایِ خود ساخته (انقده نخونم که صدام بگیره)

توپ ها آتیش لازم است و (میخوام بزنم تو خاکی یه بار دیگه هم)

برای خاموش کردنِ آتش خود سوزانده (انقده لش و لوش که تهران به کیرت)

سیل ها اشک

گر جهنم میروی مردانه رو

و بدان جهنم را داغی معناست و

جنگ را خون

در خود ببین بعد بخواه