Jak zebra się wtapiam

W krajobraz wszechświata

W Pospolitej Rzeczy wciąż tkwię

Słucham Cię skórą

Swą miękką strukturą

Pochłaniam

Jak zebra się wtapiam

To sztuka przetrwania

W Pospolitej Rzeczy wciąż tkwię

Słucham

Ty słuchaj mnie

Czuję żal, czuję swąd, czuję ciężar niedopranych spraw

Ile razy udowadniać mam, ile razy udowadniać sobie, że jestem warta

Że jestem warta

Prosto siądź, grzeczna bądź, ustal sobie w życiu jakiś cel

Ale jak do niego dążyć mam, skoro życzą mi bym była martwa

Znów jestem martwa

Tożsamościowa pustka i we łzach

Czekam żeby przeżyć tutaj swój najlepszy czas

Brak perspektyw i kilo plus dwa

Ile waży mój strach, chcę odszukać swój trakt

Tożsamościowa pustka i we łzach

Czekam żeby przeżyć tutaj swój najlepszy czas

Brak perspektyw i kilo plus dwa

Ile waży mój strach, chcę odszukać swój trakt

Mówią, że sky is the limit

Ale tylko jeśli trzymasz z nimi

Czy wystarczy wam głośny nick

Czy wystarczy wam, że nie trzymam z byle

Nie trzymam z byle kim

Zapisz to, zacznij, skończ

Powiedz jeszcze jak mam wdychać tlen

No i jak do celu dążyć mam

Skoro już w szufladzie zatrzasnąłeś mnie

Zatrzasnąłeś mnie

Tożsamościowa pustka i we łzach

Czekam żeby przeżyć tutaj swój najlepszy czas

Brak perspektyw i kilo plus dwa

Ile waży mój strach, chcę odszukać swój trakt

Tożsamościowa pustka i we łzach

Czekam żeby przeżyć tutaj swój najlepszy czas

Brak perspektyw i kilo plus dwa

Ile waży mój strach, chcę odszukać swój trakt

Próbują siebie mi zabrać, próbuje w sobie się zebrać

Przechodzą nade mną zbyt łatwo, na ulicy leżę jak zebra

Spojrzenia biegną po pasach, wciąż myślą

Że widzą mnie czarno na białym

Od zawsze odstaje od stada, nie daje się łatwo oprawić

Na grzbiecie pręgi jak piętno, przygody szkic rozpasanej natury

A jednak gdzie indziej tkwi moje piękno, choć nie widzą nic oprócz skóry

Jestem z przedziwnego rodu ptaków nielotów i albinosów

Latających ryb i wszystkich tych, co nie mogą wtopić się wokół

Znów biorę nogi za pas, bo nie pasuje i tego nie zmienię

Nie dla mnie mroki czy blask, wśród plemiennych barw chce być światłocieniem

Widzą tylko klawiaturę, prostą monochromię milczących klawiszy

Kim jestem powiedzieć nie umiem, póki nie usłyszą muzyki

W cudze iluzje tak pięknie ubrani

Cudzym iluzjom tak ślepo oddani

W cudze iluzje tak pięknie ubrani

Cudzym iluzjom tak ślepo oddani

Bez granic