من غافل از این که این جهان یه چشمه برای دیدن من

یه پامو تو ع**ه ی نورت میذارم تو میشی لخت من پیرهن تن

من چشمتم واسه دیدن ماه، رسیدن ما به این بینظیرا تو قادری به مشاهده از فرط نزدیکی به کشیدن من

من و تو تماشاگر و هوچی، بازیچه ی امیال خودیم

یه جهان با چشم و گوش های بسته و دل پریم

این روان نشناس های زرد بازاری ماده دکوری

که میگن قبول کن و تسلیم شو مثل مجرم به پلیس

همه شون خواستگاهشون ترسه

و نیز آسیب گذشته

اونا ترسو بهانه میکنن اسیر رخوت بشه رنجت

به خودت بیا یه لحظه دوای دردت نوای وهمه

اونا نمیفهمند چی میگم بت

ولی تو میفهمی با یه خط شعر

همین ارزشمنده که واسه ی تو مینویسم

یه سری از حرفا میمونن تو دل دلیل پدیده میشن

یه سری خط میخورن مچاله میشن فرو میرن زیر میزم

بهت قول میدم اگه یه روز خوب برسه اونا هم شنیده میشن

تو این دو پارگی دل تنگ

من و تو نه بلکه فقط خودت به معنی حقیقت کلمه

یعنی واقعی ترین شکل ممکن باید تو صورتشون هجوم ببری تف شی

منم با کلی عدم انطباق یه پنجه بوکس رو مشتت میشم

اما نکته ی مهم اینه اون چیزی که تو رو میسازه تویی و خودت

و من اما نقش که تو این زندگی بعد امکانه

سر حیاته رو بدن مرگ که بقای تن فقط شرط الزامشه

ولی راه نجاتت فقط خودتی، فقط خودتی و فقط خودت من لبریزم از تو یعنی اینی که میشنوی خودتی

من و تو قبول بردگی نکردیم تو زیر زمین شدیم پیر

اونا دنبال پولن نمیفهمن چی میگذره توی سرمون رفیق امپراطوریشون فروه میریزه فقط با یه رکود مالی تو سیرک

من و تو آغوشمون بازه

حتی چاقو بره تا ضامن فرو

تو این مجال کوتاه این چرخ فرازش فروده، راستش روغ ماهیت آرمان شهرشون هدف اغواس با دام غرور

اینا با یه سرنگ خالی میکنن هوای دردو تو روانت فرو

بت میگن افسردگی یه عارضس که باید درمان شه

من میگم درمان واسه اونه که تو این وضعیت پریشون سرحاله

واست تجویز میکنن قرص من میگم از فرصتت بگیر عکس

هرکی که بیماره خزون شد شربتی خورد از بهار اینم از قابش

اونا از تقدیر توده ها سود میبرن

همونان که ارزشو با میزان سود مندی میسنجن گور میکنن

اما حفظ جونو به هر قیمتی فضیلت میدونن

دور میشن از حقیقت تاریک به دروغ نور میخزن

اما وقتی حقیقتمون طلوع میکنه

نه حق میمونه نه باطل

میگفت تو خودت جواب خودی

اینو حافظ هم از غیب میگفت با لسانش

تو این سیستم لعنتی که همه کاسبن همه برده ی پولن

اینا دکون باز کردن به رنجور کردن نگاهت

اما خودتی راه نجاتت

من فقط چشمتم واسه دیدن ماه

رسیدن ما به این بی نظیرا تو کشیدن ماشه

وقت شنیدن داده از هزار پل و کوره راه

باید سمت انتهای رود دوید بشکنیم عفریته ی مانع