Ώρες παν που κλείνω τον εαυτό μου στο WC

Χώρος ορισμένος οπτικά και σφραγισμένος

Με έναν άρρητο κανόνα για να σέβεσαι

Το χώρο που διαρκώς βρίσκεται παραβιασμένος

Οι χαλασμένες εξατμίσεις έχουν κηρύξει πόλεμο

Η μουσική στα ακουστικά είναι έτοιμη να χάσει

Αδυνατώ πώς να διαχειριστώ

Πως το ηχομονωτικό μονώνει μόνο σε φουλ ένταση

Έχω εθιστεί στους ιστούς μέσα στο στόμα

Και δαγκώνω με βία το στρες

Έχει μήνες που φροντίζω ένα λουλούδι πλαστικό σαν να 'ναι πτώμα

Ετοιμάζομαι ένα τρίωρο να πάω για δουλειές

Όταν γεννήθηκα έκλαψα απ'τα γέλια

Όταν ξύπνησα εκκωφαντικές σιωπές

Η ωραία κοιμωμένη δε μαγεύτηκε ποτέ

Είναι άυπνη απλά και τη σφίγγει ο κορσές

Η οθόνη μού μαθαίνει να αποφεύγω μια πτώση αεροπλάνου

Με τέσσερις εύκαιρες μπάλες του τένις

Έχει ώρες που ετοιμάζομαι να απλώσω τα πλυμένα και δε φτάνουν

Του κλειδώματος η οθόνη είναι έργο τέχνης

Και τη κοιτάω μη κι έχει κάτι να μου πει

Δε ξέρω τι τραγούδι να ακούσω

Τις περισσότερες μέρες απλώς κυκλοφορώ με ακουστικά

Που δεν παίζουν τίποτα σαν ωτοασπίδες

Να κρατάω το κινητό ανοιχτό έτοιμος να πληκτρολογήσω

Χωρίς να ξέρω τι με εκφράζει

Είναι πολλά τα τραγούδια που μου έκλεψες

Ας μου μάθει κάποιος ένα τραγούδι

Να το ακούω όταν γυρνάω σπίτι, να μην ακούω τη σιωπή

Να μη μ' ακούω

Ατέλειωτα βίντεο, ποπ κουλτούρα και χάος

Γεμίζουν αντ' αυτού τα τύμπανα μέχρι να φτάσω στη στάση

Θα ήθελα πολύ να μιλάμε

Αλλά να θες να μιλάμε

Και να φαίνεται

Θα θελα πολύ να θες

Χαζεύω την εξώπορτα πριν βάλω τα κλειδιά

Συγγνώμη εξαντληθήκαν οι αφορμές για ν' αργήσω λίγο ακόμη

Σ' όποιον όροφο κι αν βρω το ασανσέρ

Πατάω πάντα αυτόματα μηδέν

Ποιος ξέρει πόσους κύκλους έχει η επόμενη σειρά

Που θα με δέσει με σχοινί στο καναπέ