Aspaldi-aspaldi, Arkale inguruko herri xume batean, errementari bat bizi zen. Maltzurra omen zen, ankerra, zerura sartzeko giltza aspaldian galdua duten horietakoa. Herritarrek ezaguna zuten haren krudeltasuna eta, hala, urte luzeak zeramatzan kondaira ilunenen protagonista izaten. Batzuek zioten, gau beltzenetan, errementariaren atzaparren artean noizbait eroritakoen mamuen soinuak entzun zitezkeela basoko zuhaitzen artean. Beste batzuek, ordea, hots ikaragarri haiek deabruen doinuak zirela zioten, errementari gaiztoaren bila. Eta ez zebiltzan hain nahasirik…

Gaztainadian barrena, mailuak burdin goriaren kontra sortzen zuen garrasi lehorrak gidaturik, Zart izeneko deabrua zebilen. Infernutik bidali zuten, errementariaren arima ustela, nola edo hala, zegokion lekura eraman zezan. Noizbait topatu zuen sutegi zaharra deabruak, zuhaitz mardul eta sasi zorrotzen artean ezkutatuta. Hotsik egin gabe hurbildu zen Zart errementaria zegoen zokora. Lanean ari zen, hauspoari eraginez, txingarrak astinduz, sutan burdina gorituz…