Δεν θυμάμαι το πόσες φορές έχω μπει κι έχω βγει από ένα κάρο κελιά

Έσκαβα μέρα και νύχτα να φύγω, και δεν είχα βγάλει μιλιά

Θυμάμαι τη πρώτη φορά, σχεδόν γευόμουνα τη λευτεριά

Λίγα μέτρα ακόμα μονάχα, λίγα εκατοστά, κοίτα μόνο μπροστά

Τα πόδια μου είχαν παγώσει, τα νύχια μου είχαν ματώσει

Περίμενα μια ηλιαχτίδα να δω, όπως μου τ' υποσχέθηκαν τόσοι

Πως θα φτάσω στην άκρη του τούνελ, όσα ελπίζαμε εκεί θα τα βρούμε

Και τουλάχιστον όταν προσεύχομαι εκεί, οι θεοί ίσως και να μ' ακούνε

Κι εκεί έξω θα κάνω ό,τι θέλω, για όσο το θέλω, θα είμαι όποιος θέλω

Λογαριασμό δε θα δώσω ξανά σε κανένα φρουρό γαμημένο

Ό,τι θέλω θ' ακούω, θα διαβάζω, θα κάνω, θα σκέφτομαι και θ' ανασαίνω

Κι όμως, κάθε πουτάνα φορά, το κελί ήταν ακόμα και πιο κλειδωμένο

Κι αλλάζαν μορφές οι φρουροί, και έφευγαν οι συγκρατούμενοι

Κι ερχόντουσαν άλλοι καινούριοι, κι αυτοί ήταν όπως και οι προηγούμενοι

Κι έτσι πέρασε μία ζωή, ακόμα ήμασταν καταζητούμενοι

Μα ονειρευόμουν μια μέρα πως θα τη φιλήσω στις όχθες του Δούναβη

Κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί

Απ' τη πρώτη μου μέρα στη Γη, κάπου-κάποτε μ' είδες κι εσύ

Κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί

Φυλακισμένος επ' αόριστον σε θέα κοινή

Κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί

Απ' τη πρώτη μου μέρα στη Γη, κάπου-κάποτε μ' είδες κι εσύ

Κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί

Φυλακισμένος επ' αόριστον σε θέα κοινή

Περπάτησα ηλιοκαμμένος κι ανήμπορος κάπου στις όχθες του Νείλου

Χωρίς ζωή να μου ανήκει, και δίχως χαμόγελο φίλου

Τα χέρια μου λευκά και κόκκινα, κράμα από αίμα και σκόνη

Έχω αγκαλιάσει μονάχα τη πέτρα, μια τη σηκώνω και μια με σηκώνει

Κάτω απ' το βλέμμα του Ρα, γνώρισα χίλια κελιά

Μόνο που δεν είχαν κάγκελα, μα ένα λιοπύρι που καίει τη σάρκα κι αφήνει οστά

Και κάπου εκεί στα κλεφτά, τη κοίταξα σ' ένα αμμόλοφο

Χόρευε πάνω στην άμμο ελεύθερη, κι άνετη μέσα στον όλεθρο

Έμοιζε μ' οφθαλμαπάτη, φορούσε λινό και μετάξι

Χαμογελούσε, γιατί ήξερε τ' αύριο πως έχει ήδη αλλάξει

Λύγισε ξίφη και λόγχες, και τα 'ριξε μες στη πυρά

Με χάρη τα χέρια της λύγισαν για να μοιράσουνε τα σιτηρά

Σε πεινασμένους και σκλάβους μ' ασήκωτες πέτρες στη πλάτη

Κοίταζε πάντα κατάματα, στ' αυτί τούς ψυθίριζε κάτι

Πως κανένα κελί δεν υπάρχει, η ύλη δεν είναι αυτό που νομίζετε

Το πνεύμα είν' άπειρο, δεν ξέρει πώς να φυλακίζεται

Κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί

Απ' τη πρώτη μου μέρα στη Γη, κάπου-κάποτε μ' είδες κι εσύ

Κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί

Φυλακισμένος επ' αόριστον σε θέα κοινή

Κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί

Απ' τη πρώτη μου μέρα στη Γη, κάπου-κάποτε μ' είδες κι εσύ

Κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί, μέσα σε κελί

Φυλακισμένος επ' αόριστον σε θέα κοινή