แสงตะวันสาดส่องลงมา ให้ตาฉันเปิดออก ยืนคิดทบทวนตรงนี้ว่าเธอนั้นหลอก เส้นขอบฟ้าให้เราลืมทุกสิ่ง เส้นขอบฟ้าให้เราคิดถึงบ้างสิ่ง กาลเวลาให้เราลืมทุกสิ่ง แต่บ้างเวลาให้เราคิดถึงบ้างสิ่ง

นั่งมองท้องฟ้าที่เราได้เคย จิตนาการที่เราเคยเอ่ย มองดูรองเท้าที่ทำให้เชย อยู่กับความจริงที่ไม่มีเธอ

หนีจากความทรงจำที่เธอและฉันกับคำบอกรัก

ฝันที่เราวาดไว้เคยที่ความหมายตอนนี้กับวางเปล่า

แต่คำบ้างคำ ที่ผ่านมานั้น ด้วยความสัมพันธ์ เป็นดังสายลมที่พัดผ่านมา

แสงพระจันทร์สาดส่องลงมาให้ตาฉันเปิดออก นอนคิดทบทวนตรงนี้ที่เธอนั้นบอก ดวงดางบนฟ้าให้เราลืมทุกสิ่ง แต่เมฆบนฟ้าให้เราคิดถึงบ้างคิด กาลเวลาให้เราลืมทุกสิ่ง แต่บ้างเวลาให้เราคิดถึงบ้างสิ่ง

นั่งมองท้องฟ้าที่เราได้เคย จิตนาการที่เราเคยเอ่ย มองดูรองเท้าที่ทำให้เชย อยู่กับความจริงที่ไม่มีเธอ

หนีจากความทรงจำที่เธอและฉันกับคำบอกรัก

ฝันที่เราวาดไว้เคยที่ความหมายตอนนี้กับวางเปล่า

แต่คำบ้างคำ ที่ผ่านมานั้น ด้วยความสัมพันธ์ เป็นดังสายลมที่พัดผ่านมา