album cover
Duszki
album cover
Utwór Duszki został wydany 23 kwietnia 2026 przez VAE VISTIC jako część albumu Gildia Nocta'ngelo
23 kwietnia 2026
WytwórniaVAE VISTIC
JęzykPolski
BPM130
Melodyjność
Akustyczność
Valence
Taneczność
Energia

Teledysk

Teledysk

Tekst Utworu

Ej, znam taki ból z ziomami, na który nie pomogą tabletki
Dzielimy stół z duchami, a łatwo się od nich uzależnić
Yeah
To, że się zmieniłem, to moja największa kara
Co z tego, że zarobiłem, skoro boję się wydawać?
Znowu dzwonią stare duchy nocami, że chcą polatać
Ale zaraz będzie widno i jakoś to poukładam, Boże
To, że się zmieniłem, to moja największa kara
Co z tego, że zarobiłem, skoro boję się wydawać?
Znowu dzwonią stare duchy nocami, że chcą polatać
Ale zaraz będzie widno i jakoś to poukładam, Boże
Zoba, jak lecę nad miastem (My to), wielkie nadzieje, małe szanse (My to)
Napisz, jak wrócisz, bo się martwię (I pamiętaj, ja Ciebie bardziej)
Pozamykam stare sprawy i duchy, co nie zasnęły
Próbują ze mną zatańczyć, podzielić ze mną problemy
Mam element wyobraźni — jeden z hoteli dla cieni
Rzuć okiem do mojej bani, tylko nie wiem, czy wyjdziemy
Znam taki ból z ziomami, na który nie pomogą tabletki
Dzielimy stół z duchami, a łatwo się od nich uzależnić
To, że się zmieniłem, to moja największa kara
Co z tego, że zarobiłem, skoro boję się wydawać?
Znowu dzwonią stare duchy nocami, że chcą polatać
Ale zaraz będzie widno i jakoś to poukładam, Boże
To, że się zmieniłem, to moja największa kara
Co z tego, że zarobiłem, skoro boję się wydawać?
Znowu dzwonią stare duchy nocami, że chcą polatać
Ale zaraz będzie widno i jakoś to poukładam, Boże
Wiele szans, ale zmarnowałem wszystkie
Jebać świat, w którym nic mi nie jest bliskie
To już za mną, za mną, za mną
Rzeczy, które robiłem, groziłyby odsiadką (Mmm, ten syf)
(Wciąga, wciąga) Wciąga, tak, ale wiesz, tu niewielu to kmini
(Spadł) Pierwszy śnieg, ale za nim polecą lawiny
(Niski bieg) Niski bieg, ale ja chcę adrenaliny
Tacy jak ja dla dobra innych się po chatach zaszyli
Aaa-aaa, kurwa
To, że się zmieniłem, to moja największa kara
Co z tego, że zarobiłem, skoro boję się wydawać?
Znowu dzwonią stare duchy nocami, że chcą polatać
Ale zaraz będzie widno i jakoś to poukładam, Boże
To, że się zmieniłem, to moja największa kara
Co z tego, że zarobiłem, skoro boję się wydawać?
Znowu dzwonią stare duchy nocami, że chcą polatać
Ale zaraz będzie widno i jakoś to poukładam, Boże
Written by: Dawid Tas, Kamil Dżugan
instagramSharePathic_arrow_out􀆄 copy􀐅􀋲

Loading...