یک یک دو دو

می‌خوام شعر بنویسم، تو بگیر بخواب

من مالِ خواب نیستم، هه

شب بخیر!

شماره یک بیداره! بیدارترین!

حواسِتون به من ٢ هست؟

من یه شهرِ سوت و کورَم که غرقه وسطِ دریا

یه آتلانتیسِ بى‌نورم پُرِ از دلشوره و فریاد

من یه تایتانیکِ شِکَستَم که عشقِش مُرده و رفته

یه اقیانوسِ دِلگیرَم که طوفانه و موجیه همه هفته

من یه مَهدِ تمدن، پُرِ از خاکى و کوهَم

یه جنگل پُرِ از وحشى، ولى خُب پاک و انبوهَم

یه کُمونیستَم من که می‌گم دیگه خدایى نیست

پیشِ تو خُب نیستم آره نیستم، ولى مِثلِت خدایى نیست

من می‌خوره به دیوار سَرَم، هِى می‌گیره به سیگار پَرَم

من حقِ کسیو نخوردم، ولى از همیشه که بیمارتَرَم

من تَهِ یه چاهِ عمیقَم، پَنچَر وسطِ راهِ حقیقت

من یکى شدم که دیگه، خیلى فرق باهام داره سَلیقَت

اى کاش به مغزَم رُجوع می‌کردى تا نگاهِ واقعى را دریاب

کاش من را می‌فهمیدى و می‌کردیم حتى جهان را هم یارى

کاش من را می‌فهمیدى و می‌کردیم کودکان را همراهى

ای کاش!

از بیرون کلاً جِر، از درون مُنفجِر

از اینجا طَرد شده، از اونجا سرد شو که

فرقى نداره با اینجا اون‌هام، یه‌جورى پِىِ دودَن و سَر شُلِه

جَمعاشونَ هم خَز شد هِه!

آ! بیا!

از بیرون سَرصِداى مریض، خاکیَن بچه‌هاى تمیز

دل‌هاى پاک، پاکَن هنوزا ولى خُب وسطِ ضَجّه‌هاى سَرریز

وسطِ گرگ‌هاى وحشى، بایدَ هم این‌جورى خُب پاره‌تر شى

وسطِ جشن و خنده‌هات یهو میُفته یه خُمپاره مَشتى

هِى! عَجب روزهایى رفتن، عَجب رِفیق‌هایى رفتن زیرِ خاک

همه عینِ لاکپشت، قَدَم‌ها کوچیک، همه یه جورهایى رفتن زیرِ لاک

من لِه شده همه شعرهام، وسطِ بُغضِ اِنفجاری ساز

خونَم شده یه اِنفرادی باز، فامیل نه! بیخودی اِنفرادى بِتاز

من شدم یه خُلِ خنده‌دار، مغز گیج و کُلِ شب به کار

من اصلاً حالَم خوش نى، مامان، نذرى شُله زرد بذار

من به کُل یه سَرصِدام، یه تَن یه خُلِ بَدصِدام

من خیز وَرمی‌دارم فقط از یه گُل به گُلِ بعد سه گام

(هِه! انگا بسکتباله)

من می‌خوره به دیوار سَرَم، هِى می‌گیره به سیگار پَرَم

من حقِ کسیو نخوردم، ولى از همیشه که بیمارتَرَم

من تَهِ یه چاهِ عمیقَم، پَنچَر وسطِ راهِ حقیقت

من یکى شدم که دیگه، خیلى فرق باهام داره سَلیقَت

اى کاش به من پنجره‌اى از تو باز می‌شد

که تمامِ درهاى عالم را به روى ما باز می‌کرد

و همه‌ى درّه‌ها را بسته! اى کاش!

ای کاش!

آره ما هر کارى کردیم اَخ بود، هر جایى بدبین، اَخمو

ما لخت خوابیدم حتى اگه هوا طوفانى یخ بود

هَمَش قاطى رفوزه‌ها می‌شیم تجدیدى از خوب

ما دنیامون چه بى‌رحم بود، هرکى خوب بود می‌رفت زود

هَمَش پُرِ استرس، هم آبجوى اسمى هم دود

درس‌هاى تِستى مردود، نقش‌هاى زندگى فقط طرح‌هاى مشکى کمبود

دردهاى عشقی هم توم، یه حرف‌هاى زشتى هم موند

نمی‌بینم دیگه من حتى بهشتى از دور

هَمَش تاریکى هِى درد، مگه خُب داریم اِنقد

همه چى قفل و من هم می‌زنم خاکى مِنبَعد

چِقَد بَده خدایى که اِنقده از همه لحاظ اَزَم جدایى

الآن باید دوتایى یه جاهایى بودیم اَصَن نَفَهمى کجایى

تیریپ خَلسه و کُمایى

تو مَنى مَن شُمایى، دنیا رو دریا می‌کردیم، می‌شُدیم هر دو ماهى، امّا موندى سَرِ دو راهى

دِلَم داره یه خواهش که بگى چى شد نمیُفتى دیگه به یادِش

من موندم و یه چالِش، اونى که گفت بِرى رو فقط می‌خوام بِگامِش

من موندم و یه دنیا که تو اَزَش گُم شدى، منم و زدن و رفتنم و رَد گُم کنى

منم و پُر شدن، تو هم از مَردُم پُرى، منم و گَچ بُرىِ مغزَمو لَش خورى با تُرمزى که تَش بُرید، منم و اَشک و وید

هه! عجب رو بازى کردى! تو همه رفتارهات فیلمه، کیریه! می‌دونى؟ تو تنها هُنرِت این که اَزَم فیلم بگیریه!

هه! عَجب مَرامى داشتى! تو منو تو هر سَرابى کاشتى! دلهره! فازِ بد، توَهم! کاش تموم شه این قهرها بى‌آشتى!

اى کاش به قلبَم طلوع می‌کردى

تا آتشِ چشمانَت بر هر کسى جُز من خاموش می‌شد

کاش! هى! اى کاش!

یه پروانه‌ى تنها وسطِ یه دَشتِ بى‌روحَم

بدونِ جُفت و جونور و کَشتی‌ام، ولى نوحَم

یه ابراهیمِ بى‌چاقو و قُربانى و بى‌فرزند

یه جمهورىِ اسلامى ولى آزاد و بى‌تَرفند

من می‌خوره به دیوار سَرَم، هِى می‌گیره به سیگار پَرَم

من حقِ کسیو نخوردم، ولى از همیشه که بیمارتَرَم

من تَهِ یه چاهِ عمیقَم، پَنچَر وسطِ راهِ حقیقت

من یکى شدم که دیگه خیلى فرق باهام داره سَلیقَت

من اگه می‌زنم تو گوشِت، قَلبَمَ هم می‌لرزه ولى این غروبو دوس ندارم می‌زنم طلوع شِه

خونه همه صورَتَم، خونه همه جونِت

چون قرمزه رنگِ زبونِت می‌زنم که جور شه

می‌زنم که پا شى از خوابِ خُمارى

می‌زنم که پاک شى، رو بَرگ‌هام یه غُبارى

می‌زنم، می‌گیرم هر چیزى که دارى

می‌زنم با قدرت ولى پُرِ ریزه کارى

دنبالِ تنوع، باختَم اون هَمَش بُرد

من همه چیزَم بِهَم ریخت تا تَنَم به تَنَش خورد

همون بهتر که لَش بُرد، بی‌خودى روزو نَشمُر

گُشنِگیشَ هم پاى مَنه، می‌زد حتى مِعدَش غُر

دنبالِ مو تو ظرفِ غذا بود، گیرو هَمَش سه پیچه

دائماً به فکرِ این بود که فقط بپیچه

می‌بَست دروغ و داد و دوز و کَلک به ریشِت

بى‌جنبه و بى‌بته، می‌زد فقط به ریشه

من می‌بُرّم و می‌دوزَم، می‌سوزَم و می‌سوزَم

می‌پوسَم و می‌پوسَم، تا روشن شى از دیروزَم

من بیست چهار ساعتى روزَم بى‌خواسته‌هام پیروزَم

من بیست همیشه بى‌نوزدم، ولى خسته‌ام از دیروزَم

نوشِ جونِت، بفرما، ولى خُب این وسط رفتیم به فاک یه سَر ما

یه چِشِمون به گرما، یه چشم به سوز و سرما

یه دوتا چشم هم اضافه شد که پُشت سَرِ ما

می‌گیره از تو سَرَم درد، چِشام از گریه وَرَم کرد

صورَتَم شِکسته، تَنَم زرد، نِگام خسته، بَدَن سَرد

صورَتَم شِکسته تَنَم زرد

من رَکَب خوردم، یه فازِ بَد فُرمَم

من که فقط گُل می‌دادم، مِث یه قاصِدک مُردَم

من تو بلک لیستَم، نمی‌خوان دیگه منو اَصَن ولى من قاتلِ شاپَرَک نیستم

من تو نَشکستن از تَرَک بیستَم

من با چِشم بسته بیدارم، حرف‌هام به دردهام بستگى دارن

من از درهاى بسته بیزارم، خسته از این مَردُم بَس که بیکارَن

من تَهِ یه چاهِ عمیقَم، پَنچَر وسطِ راهِ حقیقت

من یکى شدم که دیگه خیلى فرق باهام داره سَلیقَت

من بى چَک و چونه می‌گیرم مغزو نشونه

چون بى چِک و سَفته به نفعِ هر دوعِمونه

من غُد و دیوونه، بدونِ کُت و بى‌خونه

هه! رپى و لَش میام، تو باس بدویى خونه

من رو اَم و راستَم، خوبَم و خاصَّم

دادم بِره حتى وقتى روحمو خواستن

من بى چَک و چونه می‌شینم رو نوکِ قلّه میبینم خوبه و کُلِّ مُخا رو موزیکَم قُفله

هه! آروم و خسته ولى خُب بد شیر و گُنده

بعضى وقت‌ها نَرم، یه وقت‌ها وحشى و تُنده

کارهام ضِد و نقیضه، رفتارهام یه رو منفى یه رو مثبت و رو تیترِ اخبارهام

یهو دیدى رفت پاهام رو صورتِت رو همکاراهت

یهو دیدى اذیت شد همه زور و افکارهات

یهو دیدى زدمو رفتمو بد کَفِ منى

یهو دیدى که فقط یه چى بهت رفته همین

هه!

نوشِ جونِت عزیزم، پُشتِ سَرَمَم برو بگو که من مَریضَم

اگه بازم می‌خواى بگو برات بریزم، من وَصلِ شیلنگ یه ریزَم

هَنو بى‌دنده تیزَم، پس بِپّا نخور به میزَم

که دست به مُهره بازیه، با اینکه هنوزَم خیسه مُهره قاضیه

می‌زنم بَد هم می‌زنم که نگى راضیه

من بى‌مُخَم و بى‌کَلّه، نگو صحنه‌سازیه

می‌زنم به قلعه، نمی‌ذارم که به این راحتی‌ها بِبَلعه

اِنگا اصلیتَم نازیه، نَنَم ازم آسیه

پس سعى نکن که وایسى هِى

من از اون‌هام که خنده رو صورتَم ماسیده

و هِى خودشو پاس میده

من اونیَم که فحش می‌خوره ولى راس می‌گه، چون زبونِش فارسیه

چون بینِ این همه اون آدمِ آسیه

من نمی‌دونم چِقَد بد بودم که سَهمَم اینه

نمی‌فهمم چی کم داشتم اَصَن از بقیه

من چیکار کردم که اِنقدر لَجن و ممنوع شدم

من چرا اِنقده از کینه پُرَم و دلخورَم

من چرا از مادرَم دل می‌کَنم، از خواهرت دل می‌برَم

من چرا می‌چرخه این شکلى سَرَم، پِیک می‌زنم

من چرا، بُغضَم غذاى هرشبه، تنها شدم

من چرا اَشکَم نمی‌ریزه و هِى پِلک می‌زنم

من چرا چند تا چندا رِل می‌زنم، وِل می‌پَرم

من چرا بهشت اونوره اینورم

من چرا از همیشه غمگین‌تَرَم، سنگین سَرَم

من می‌خوره به دیوار سَرَم، هِى می‌گیره به سیگار پَرَم

من حقِ کسیو نخوردم، ولى از همیشه که بیمارتَرَم

من تَهِ یه چاهِ عمیقَم، پَنچَر وسطِ راهِ حقیقت

من یکى شدم که دیگه، خیلى فرق باهام داره سَلیقَت

منظور از «من» تو این آهنگ ایران بود!

من از زبونِ اون گفتم، خُب اون که زبون نداره!

یه وقت سوءِتفاهم نشه! آخه من کوچیکتر از این حرف‌هام!

درضمن هر کسى می‌تونه یه «من» باشه! هر منى که خودش بخواد!

مثلا من عاشقِ خونه ساختنم!