Μόσχα

Σαν είναι κανείς ευτυχισµένος δεν τον ενδιαφέρει αν είναι χειµώνας ή καλοκαίρι. Μου

φαίνεται πως αν ζούσα στη Μόσχα, δε θα µ' ένοιαζε καθόλου τι καιρό κάνει.

Μόνο ας πάµε στη Μόσχα! Δεν υπάρχει τίποτα

καλύτερο στον κόσµο από τη Μόσχα!

Η ζωή είναι δύσκολη. Σε πολλούς από µας φαίνεται µαύρη κι απελπιστική. Αλλά πρέπει να παραδεχτούµε πως

όσο περνάει ο καιρός γίνεται και πιο καθαρή, πιο ανάλαφρη! Είναι φανερό πως δεν είναι µακριά ο

καιρός που η ζωή θα 'ναι γιοµάτη από ευτυχία!

Εγώ νοµίζω πως όλα πάνω στη γη πρόκειται ν' αλλάξουν, σιγά σιγά, και µάλιστα άρχισαν κιόλας ν' αλλάζουν µπρος στα μάτια µας.

Σε διακόσια-τριακόσια χρόνια, µπορεί και σε χίλια χρόνια -ο χρόνος δεν έχει σηµασία- µια νέα, µια

ευτυχισμένη, ζωή θα προβάλει. Εµείς φυσικά δε θα την προφτάσουµε αυτή τη ζωή, όµως γι' αυτήν

ζούµε σήμερα, γι' αυτήν δουλεύουμε, ναι, ναι, γι' αυτήν υποφέρουµε -τη δηµιουργούµε! Και

μονάχα σ' αυτό βρίσκεται ο σκοπός της ύπαρξής µας και η ευτυχία µας, αν αγαπάτε!

Τα µαλλιά µου ασπρίζουν, κοντευω να γεράσω, κι όµως ξέρω τόσο λίγα. Μου

φαίνεται ωστόσο πως το πιο σπουδαίο, το πιο ουσιαστικό το ξέρω - το ξέρω καλά. Πόσο θα 'θελα

να σας αποδείξω πως ευτυχία δεν υπάρχει για µας, δεν µπορεί να υπάρξει και δε θα υπάρξει ποτέ...

'Εχουµε χρέος µονάχα να δουλέψουµε. Όσο για την ευτυχία, αυτή είναι µια

κληρονοµιά για τους µακρινους απογόνους µας. Αν εγώ δεν τη γνωρίσω, τουλάχιστο θα τη

γνωρίσουν οι απόγονοι των απογόνων µου.

Κάθε µέρα ξεχνάω κι από κάτι, η ζωή φεύγει και ποτέ δε θα ξαναγυρίσει, κι εµείς

ποτέ, ποτέ δε θα ξαναγυρίσουµε στη Μόσχα. Το νιώθω, ποτέ δε θα γυρίσουµε!

Και η ευτυχισµένη ζωή που ονειρευόµουνα τότε!

Πού είναι; Πού;

Δεν υπάρχει ευτυχία για µας κι ούτε θα υπάρξει. Θα την ποθούµε

µονάχα!

Όλο περίµενα πως θα γυρίζαµε στη Μόσχα κι εκεί θα συναντούσα τον άνθρωπο που θα

µου ταίριαζε. Τον ονειρευόµουνα και τον αγαπούσα. Μα φαίνεται πως ήταν όλα κουταµάρες.

Το πήρα πια απόφαση, αφού δεν είναι το γραφτό µου να πάω στη Μόσχα, ας γίνει ό,τι γίνει...

Τέτοια ειν' η µοίρα µου. Τι να κάνεις;

Όταν παίρνεις την ευτυχία κοµµάτι-κοµµάτι, µε δόσεις, κι ύστερα τη χάνεις, όπως τη

χάνω εγώ, σιγά σιγά σκληραίνεις, γίνεσαι βάναυσος, κακός. Εδώ µέσα

βράζω.

Θα 'ρθει ο καιρός που θα φύγουµε κι εµείς για

πάντα. Και θα µας ξεχάσουν. Θα ξεχάσουν τα πρόσωπά µας, τις φωνές µας, πόσες είµαστε. Όµως

τα βάσανά µας θα γίνουν χαρά για κείνους που θα 'ρθουν ύστερ' από µας. Η ειρήνη και η ευτυχία

θα βασιλέψουν στον κόσµο, και οι άνθρωποι θα θυµούνται µε καλοσύνη και θα ευλογούν όλους

εµάς που ζήσαµε πριν απ' αυτούς. Ω, αγαπηµένες µου αδελφές, η ζωή µας δεν τέλειωσε ακόµη. Θα

ζήσoυµε! Η µoυσική παίζει τόσο εύθυµα, τόσο χαρούµενα και φαίνεται πως λίγο ακόµα και θα

ξέρουµε γιατί ζoύµε, γιατί υποφέρουµε... Ω, αν ξέραµε µονάχα!