Nie wiem, kim jestem, gdy pytają, wczoraj i dziś błędy mnie wyrywają z rytmu

Chciałbym być Niagarą i wypluć to wszystko, układając chaos

Naturalnie zakładam maskę, bo nie chcę być błaznem, gdy patrzą się na mnie

Starsi ode mnie, ich twarze, odbicia to zawsze niejasne dla mnie, enigma

Rozkładam wachlarz zachowań jak paw

Chcę się dostosować, ale nie chcę naraz

Błądzę, jakbym był brat skądinąd

Co jest lepsze? Prawda czy wątpliwość?

Jestem sobą, nawet gdy myślisz, że udaję kogoś

Kim jesteś, by mówić mi, kim jestem?

Wszedłeś innym wejściem i inną drogą

Doszedłeś tam, gdzie jesteś

Nie umiem być już taki sam, obczaj

Szukam lepszych dróg każdego dnia, Polska

Moje maski tworzą obraz mnie

Osobowość, którą dopiero pozna śmierć

Moja twarz to płaska maska bez oczodołów, to puste usta, nozdrza, para otworów

Gładkie czoło, został tylko słuch, małżowiny wyżłobiły cud

Nie mam mimiki, na migi nie umiem gadać, bez paniki jestem nikim, haha

Nie bój się, chodzę między powietrzem niewidzialny, strzeż się

Pamiętam, był taki klip T-Love, każdy miał uśmiech przyklejony na twarz

Rano wstać, lewą nogą zacząć marsz, Vademecum Skauta Lady Pank

Ideał życia? Himilsbach i Maklak, etykiety butelek, ulubiona czytanka

Na twarzy kobiety jej tapety nie chcę poznać, z plastiku podniety, ja tu mówię o emocjach

Widzę więcej, to moim przekleństwem, misjonarz w małżeństwie przy zgaszonym świetle?

Chamsko, namiętnie, sińce po seksie, paznokcie na mym ciele żłobiły mapę uniesień

Epitety to tantiemy za nasz wybór, pasja, nie ma takiej rzeczy, która zabroni nam latać

Kiedy lecisz, to szeregi próbują cię złapać, to nie kraj tandety, tylko pochwała średniactwa

Ja siłą pragnę wtopić się w tłum, jak Sido, jak Kaen, jak MF Doom

Znów się przebiorę za zmorę ze zgrają i kto jest aktorem, kiedy wszyscy grają? Ej

Znów muszę zniknąć, znów odurzeń widmo

Idę w noc, by gwiazda nie gasła i by spadła maska