Ik had me willen voelen, als de keien, die jij om en om keert

Aangevreten door het zout, een scherf, buiten de tijd

Ik heb viooltjes hier, en zwaluwen, en al wat mij plezier doet, en op briefkaarten verschijnt

Maar lief, in lange slepen, de zachtheid, en de tijd, uit wandelen zijn

Als jullie vragen waar ik geweest ben, dan kan ik alleen maar zeggen, het gebeurt!

Dan moet ik spreken, van hoe donker grond is onder stenen, van de rivier, die onverschillig voortstroomt

Ik weet alleen van veren, die vogels verliezen

Van achtergelaten zee, of gezichten behuild

Waarom zo veel op landstreken, en waarom schaatst zich een dag aan een dag?

Waarom hoopt een zwarte nacht zich op in de mond?

Als jullie vragen waar ik vandaan kom, dan moet ik wel praten met kapotte dingen!

Met al dat bittere gereedschap, en met een dichtgeknepen hart van angst. Herinnering, is niet het langst gegaan

Mocht de gelige duif, die slaapt in het vergeten, maar gezichten, één en al tranen

Vingers, geplant in de keel, de duisternis van een vervlogen dag, een dag die voor mij trieste bloed geleefd heeft!

Maar laten we dan ook niet verder doordringen, achter het glimlachen van tanden

Niet bijten in de schors, uit stiltes opgehoopt

Want ik weet niet wat ik moet antwoorden, er zijn zoveel doden, en zoveel havenpieren, die de rode zon uiteen brak

En zoveel hoofden waar schepen tegen aanbotsen

En zoveel handen, die kussen om sloten hielden

Zoveel dingen, die ik vergeten wil