Əbədiyyətə qovuşmaq – onun dilini öyrənmək və hərdən bir onu dinləməkdir. İnsanlığın çatışmazlığı bizi təbiətdən ayırır. İnsan kəsrə bənzəyir; Surət onun həqiqətdə necə olması, məxrəc isə onun özü barədə nə düşünməsidir. Məxrəc böyüdükcə kəsr də kiçilir. Nizam öncə xaosun bətnində olur və ancaq üzə çıxdıqdan sonra biz onu görə bilirik İnsanla uzlaşmayan dünyalar insan üçün yoxdur və insan özü də həmin dünyalarda yoxdur. İnsan ancaq yaranmaq məqamı çatmış olan şeyi yarada bilər Kainatın insan dünyasında tutduğu yer bəzən insanın kainatda tutduğu yerdən də kiçik olur. Kainatda boşluqlar yox, gizlinlər var; nə vaxtsa işıqlansa, xəzinələr bəlli olacaq. Bəşəriyyətin cavab verə bilmədiyi bir çox sual var. Biz kainatın çox böyük olduğunu bilirik, lakin hələ də onun nə qədər böyük olduğunu tam dərk etməmişik. Və bizə məlum olan faktlar çox təsir edicidir. Yaşadığımız dünya ona görə fani və naqisdir ki, burada xalis heç nə yoxdur; işıq qaranlıqla, əql nadanlıqla, xeyir şərlə, ideya maddiyyatla qatışıq haldadır. Məhz elə ona görə də, idrakın zirvəsindən dünya dəlixana kimi görünür.