In een vergeten schuur, gelegen in een vergeten dorp, gevestigd in een vergeten provincie, pak ik met enige twijfel mijn gitaar

Het zou een doodnormale repetitie dag moeten zijn, met z'n vijven in een muffe, schimmel-doorweekte schuur, vreselijke geluiden samen brengen

Maar er was iets, mijn handen begonnen te trillen, toen mijn armen en langzamerhand zette de tremor zich voort door mijn hele lijf

Mijn bandleden keken moeilijk naar me, of nou ja, ik dacht dat ze moeilijk keken

Waar zijn jullie!? Waar zijn jullie?! Wat is er?!

Mijn visie was veranderd, naar een tunnel gefocust op maar één object, één ding, één beest, de rat

Ik verstar, ik kan niks meer, ik sta stil en probeer tevergeefs weg te komen

Mijn armen wegen duizend kilo en mijn benen zijn vastgekluisterd aan de grond

Zijn priemende oogjes kijken me aan en hij weet het, ik kan geen kant op

Ik weet niet wat echt is, mijn hoofd begint te tollen

Is het een rat? Of een kabel?

Het zijn er inmiddels meer. Twee? Drie?

Ze houden maar niet op, waar komen ze toch allemaal vandaan?

Ik voel ze krioelen over mijn lijf. Hun vacht kietelt en jeukt me overal

De rat, de ratten, daar, de ratten, krioelen, vechten, kijk, ga weg, ga weg, maar ze gaan maar niet weg, ze gaan nooit weg, niet weg, ze gaan nooit meer weg, niet weg, niet weg, ze gaan nooit meer weg, niet weg, ze gaan, ze gaan