Τα βήματα που έκανα ήταν βαριά, κάθε σοκάκι και μια ιστορία

Από την πόλη μέχρι το βορρά, από Αθήνα μέχρι Λιβερά

Από τις θάλασσες ως τα βουνά, από Σαλόνια σε μια άδεια εστία

Πάμε να φύγουμε κι ας τα πολλά, δεν αντέχω την πόλη και την φασαρία

Γαμώ το φελέκι μου, αράζω στους βάθρες και διώχνω τις σκέψεις μου

Πίνω ένα κρύσταλλο τσόκο, σαν μέλι το απλώνω επάνω στο χέρι μου

Έχω ξαπλώσει πάνω στο βράχο, βλέπω το τοπίο και σκάφω τον μπάφο

Ακούω τις σταγόνες σαν τη βροχή, απ' τον καταρράκτη καθώς αράζω

Βάλε τα άσπρα, δεν θέλω μαύρο, πάμε μια βόλτα στη χώρα κάτω

Αύριο την κάνω, γυρίζω Ξάνθη, δεν θέλω να φύγω μα θα ξανάρθω

Πάμε μια βόλτα να σε κοιτάξω, μια νύχτα αγκαλιά να είμαστε και πάλι

Αυτές τις μέρες δεν θα ξεχάσω, κι ας μην δούμε όλο το φεγγάρι

Δεκαπενταύγουστο στο λιμάνι, δεκαπενταύγουστο Ναυαρίνου

Πάνω στα κάστρα για λίγο αέρα, με τα για μπύρα μες την Ικτίνου

Με πνίγει η πόλη τα καλοκαίρια, με ζεσταίνουνε τα τσιμέντα

Καθώς ανεβαίνω στην κορυφή, απ' το βουνό να κοιτάζω τα αστέρια

Με ένα βλέμμα που σπάει την πέτρα, και με κοιτάει βαθιά στα μάτια

Πέφτω στη λίμνη, αφήνω τα χέρια, σε βλέπω στον βράχο και κάνεις νάζια

Δεν μετανιώνω για τη ζωή μου, καλησπέρα απ' τη φυλακή μου

Τα βήματα που έκανα ήταν βαριά, με χάρηκα τόσο που ήσουν μαζί μου

Τα βήματα που έκανα ήταν βαριά, κάθε σοκάκι και μια ιστορία

Από την πόλη μέχρι τον βορρά, από Αθήνα μέχρι Λιβερά

Από τις θάλασσες ως τα βουνά, από Σαλόνια σε μια άδεια εστία

Πάμε να φύγουμε κι ας τα πολλά, δεν αντέχω την πόλη και τη φασαρία

Τα βήματα που έκανα ήταν βαριά, κάθε σοκάκι και μια ιστορία

Από την πόλη μέχρι τον βορρά, από Αθήνα μέχρι Λιβερά

Από τις θάλασσες ως τα βουνά, από Σαλόνια σε μια άδεια εστία

Πάμε να φύγουμε κι ας τα πολλά, δεν αντέχω την πόλη και τη φασαρία

Φτύνω να πέσουν τα κάστρα, διαμάντια θα φτύνω για να στα χαρίσω

Εν τέλει θα πάω στη Μάλτα, να πίνω κοκτέιλ, ησυχία δεν βρίσκω

Ή θα παραμείνω στα πάρκα, από Δημητρίου στην Κάλλι

Σκαλώνω ακόμη τα βράδια, δεν λέει να αλλάξει αυτό το κεφάλι

Έχω μια ζάλη και ένα τουπέ, δύο ανάγκες και ένα κουπλέ

Δύο αγάπες και δύο φλερτ, άντε να δούμε ποια θα είναι η next

Δύο μαρκαδόρους, δύο στιγμές, δύο αποχρώσεις, δύο πληγές

Τέσσερα χρόνια παλεύω αλήθεια, μα έχω ακόμα εφτά ζωές

Έχω ένα λόγο βαρύ και ένα βαρύ μαξιλάρι

Έχω ένα λόγο γυαλί, να σε κόβει πάντα το ρημάδι

Έχω μονάχα μια αναπνοή, πριν ο Μορφέας με πάρει

Πριν να ταξιδέψω και φύγω μακριά στο Μπαλί να κοιτώ από εκεί το φεγγάρι

Αυτό το βράδυ είναι το τελευταίο, δεν θέλω να κοίταξες πίσω σου

Στον δρόμο που κάνεις θέλω να προσέχεις και ποιον θα φορτώσεις το βράδυ στο σπίτι σου

Δεν θέλω να παίζεις μαζί μου, δεν θέλω να παίζεις ποτέ με την τύχη σου

Γιατί ξέρω πως θα με αγαπήσεις για όλα, μα δεν θα είμαι πάντα να στέκομαι δίπλα σου

Τα βήματα που έκανα ήταν βαριά, κάθε σοκάκι και μια ιστορία

Από την πόλη μέχρι τον βορρά, από Αθήνα μέχρι Λιβερά

Από τις θάλασσες ως τα βουνά, από σαλόνια σε μια άδεια εστία

Πάμε να φύγουμε κι ας τα πολλά, δεν αντέχω την πόλη και τη φασαρία

Τα βήματα που έκανα ήταν βαριά, κάθε σοκάκι και μια ιστορία

Από την πόλη μέχρι τον βορρά, από Αθήνα μέχρι Λιβερά

Από τις θάλασσες ως τα βουνά, από σαλόνια σε μια άδεια εστία

Πάμε να φύγουμε κι ας τα πολλά, δεν αντέχω την πόλη και τη φασαρία

Σαλούγκα βαράει κάτι σαραντάρια, μα δεν αναπνέω bro πνίγομαι

Δεν ξέρω πως θα επιβιώσουμε, αλήθεια δεν ξέρω το τι θα απογίνουμε

Δεν ξέρεις τι παίζει αδερφέ εδώ πάνω, τα λέω ανοιχτά σου το ορκίζομαι

Στ' ορκίζομαι πως κάτι βράδια θα κλαίμε αγκαλιά καθώς πάλι σου ανοίγομαι