Ακτινοβολίες των ιπτάμενων ανθρώπων στον καιρό

(Των ιπτάμενων ανθρώπων στον καιρό)

Με θέλουν κάτω αλλά εγώ δεν αναπαύομαι σε τόπο χλοερό

(Σε τόπο χλοερό)

Άμα σε φυλάει ο δράκος τότε μάλλον θα 'χεις στόμα φλογερό

(Θα 'χεις στόμα φλογερό)

Είσαι στον άνεμο φτερό, είσαι μέσα σε μια τρύπα που 'χεις φτιάξει στο νερό

(Στο νερό, στο νερό)

(Μετράω τους συμπαίκτες)

Μετράω τους συμπαίκτες απ' τη δεύτερη εντεκάδα

(Δεύτερη εντεκάδα)

Αφού απ' την πρώτη έμεινε nada

Παλεύω να φύγω απ' τη Ελλάδα

Και από όλα τα μπουντρούμια του μυαλού αφού δε, αφού δε, αφού δε πέρασα απ' τη Γ.Α.Δ.Α

(Όχι δεν πέρασα απ' τη Γ.Α.Δ.Α)

Γύρω μόνο λάβα

Λάβαρα και πόλεμος απάνω στην οκτάβα

Τα κέρδη πίνω, πίνω, πίνω, πίνω δεν τα βάζω κάβα

(όχι δεν τα βάζω κάβα)

Από άκρη σε άκρη, από Κρη- από Κρήτη - Ορεστιάδα

(Από Κρήτη-Ορεστιάδα)

Μου σκάβουμε λαγούμια λες και λες και δεν ξέρω τη φάβα

(Τι νομίζουνε;)

Άκου με και τράβα

Άκου με και τράβα

Γράψε κάτι έξω από τη μόδα

Εκεί που θα πάμε δεν παίζουν icons

Έχω την ομάδα μου

Ξέρουν από κόλπα

Αν πλημμυρίσει η Αθήνα και γίνει ένα με τα Cyborgs

Οι φίλοι μου είναι Psychos

Το παν' Ολυμπιάδα

Άλλο ένα καλοκαίρι χωρίς μια χιονοστιβάδα

Τέχνη μου ριμάδα

Κράτα με απ' το δόλο

Άμα τον πιάσω θα τον κάνω μαρμελάδα

Δεν ψήνομαι για βία εγώ δεν είναι γραφτό

(Όχι δεν είναι γραφτό)

Μα αν κάνω για όλα τα άλλα, τότε κάνω και για αυτό

Αγγίζω το μικρόφωνο μου και είναι καυτό

Αλλά σαν φυλαχτό το 'χω πάνω ραφτό

Δεν ψήνομαι για βία εγώ δεν είναι γραφτό

(Όχι δεν είναι γραφτό)

Στο αφήνω να το ακούς, λίγο πριν από τη σκόνη θαφτώ

Ξέρω πως είναι να βγαίνεις έξω και να ζεις ότι να 'ναι

(Να ζεις ό,τι να 'ναι)

Έπεσα φορές ψάχνω τα τέσσερα να δω που μου πάνε

(Να δω που μου πάνε)

Τα παιδιά από την πλατεία θα στην κάνουν, ότι πιουν και ότι φάνε

(Ότι πιουν και ότι φάνε)

Ακούω την καρδιά μου όταν πάλλεται απ' τα μπάσα, οι μπότες την κοπανάνε

(Μπότες την κοπανάνε)

Είπα

Ξέρω πως είναι να βγαίνεις έξω και να ζεις ότι να 'ναι

(Να ζεις ό,τι να 'ναι)

Έπεσα φορές και εκείνοι οι άνθρωποι δεν άπλωσαν το χέρι τους καν ε

(Δεν άπλωσαν το χέρι τους καν)

Τα παιδιά παίρνουν το στυλ από τον δρόμο τους και το περπατάνε

(Το περπατάνε)

Ακούω την καρδιά μου και δεν πάω με αυτούς που δεν ξέρουν πως να αγαπάνε

Πέφτουνε κάλυκες κάτω απ' την γνάθο μας, όλα πεθαίνουν

Ζω σε εποχές που κραδαίνουν

Τις απειλές των νεκρών, αντηχούνε φωνές κουρασμένων

Από τα ερείπια τα έλατα είναι τσιμέντα πια κάτοικοι μένουν

Μες στο καμένο τους σπίτι

Δεν αχνοφαίνεται μέλλον

Απ' την στοά των αγγέλων

Απ' την σοδιά των κλεμμένων γυρνάω με το λάβαρο φτύνοντας λάβα

Αγγίζοντας των σιχαμένων τα άκρα με προσοχή πάντα

Άγνωστα ακόμη συμβάντα

Στην προκειμένη περίπτωση θα 'χω αμαυρώσει

Κάθε ευκαιρία μου, πόσοι

Κοιτάνε λοξά να με φάνε στην κάθοδο

Και έχει το σώμα μαγκώσει, κρατάμε τη νίκη

Μες στα παγόβουνα σε 'χουν καρφώσει, τυφλή καταδίκη

Γύρνα την πλάτη στο τσούρμο να δεις τι σου κόστισε το αύριο, δες τι σου ανήκει

Βάλε ένα τέλος

Αυτό είναι το μήνυμα αιθέρας

Μες στην καρδιά μου ένα τέρας

Ζω με τον φόβο πώς ότι αγγίζω χαλάω, είμαι απόσπασμα αυτής της χολέρας

Βρώμικος κ' ύποπτος ψάχνω το δέρας

Μα σαν εμένα κανένας

Ζώ στο απόγειο της τρέλας

Κάρφωσε κνήμη το κέρας

Και έχει να σφάξει στο πέρας

Σήμανε τέλος της μέρας

Το 'πε στ' αυτί μου ο αγέρας

Δεν έχω σώας τας φρένας

Και έτσι θα φτύνω κουπλέ αλλοπρόσαλλα

Σβήνει για πάντα ο αστέρας

Ξέρω πως είναι να βγαίνεις έξω και να ζεις ότι να 'ναι

Έπεσα φορές ψάχνω τα τέσσερα να δω που μου πάνε

Τα παιδιά από την πλατεία θα στην κάνουν, ότι πιουν και ότι φάνε

Ακούω την καρδιά μου όταν πάλλεται απ' τα μπάσα, οι μπότες την κοπανάνε

(Μπότες την κοπανάνε)

Είπα

Ξέρω πως είναι να βγαίνεις έξω και να ζεις ότι να 'ναι

(Να ζεις ό,τι να 'ναι)

Έπεσα φορές και εκείνοι οι άνθρωποι δεν άπλωσαν το χέρι τους καν ε

(Δεν άπλωσαν το χέρι τους καν)

Τα παιδιά παίρνουν το στυλ από τον δρόμο τους και το περπατάνε

(Το περπατάνε)

Ακούω την καρδιά μου και δεν πάω με αυτούς που δεν ξέρουν πως να αγαπάνε

Ξέρω πως είναι να βγαίνεις έξω και να ζεις ότι να 'ναι

(Να ζεις ό,τι να 'ναι)

Έπεσα φορές ψάχνω τα τέσσερα να δω που μου πάνε

(Να δω που μου πάνε)

Τα παιδιά από την πλατεία θα στην κάνουν, ότι πιουν και ότι φάνε

(Ότι πιουν και ότι φάνε)

Ακούω την καρδιά μου όταν πάλλεται απ' τα μπάσα, οι μπότες την κοπανάνε

(Μπότες την κοπανάνε)

Είπα

Ξέρω πως είναι να βγαίνεις έξω και να ζεις ότι να 'ναι

(Να ζεις ό,τι να 'ναι)

Έπεσα φορές και εκείνοι οι άνθρωποι δεν άπλωσαν το χέρι τους καν ε

(Δεν άπλωσαν το χέρι τους καν)

Τα παιδιά παίρνουν το στυλ από τον δρόμο τους και το περπατάνε

(Το περπατάνε)

Ακούω την καρδιά μου και δεν πάω με αυτούς που δεν ξέρουν πως να αγαπάνε