W Twoich oczach widzę blask, z Twoich oczu zniknął strach przed nieznanym

Przechodzimy na ty, gdy przechodzisz przez drzwi, czy to tylko zwykły rym

Mówisz mi patrz, tam możemy być my i nie mówisz już nic

Pachnie latem świat i czerwcowy wiatr i tę noce gdy nie chciało nam się spać

Niespokojne sumienia, niepokorne dłonie, patrzysz w moją twarz

Przysuwasz się bliżej, kiedy robi się chłodniej, to ja ten sam, którego znasz

Niespokojne sumienia, niepokorne dłonie, patrzysz w moją twarz

Nie wracamy dzisiaj za wcześnie do domu, póki z nami płynie czas

Niespokojne sumienia, niepokorne dłonie, patrzysz w moją twarz

Przysuwasz się bliżej, kiedy robi się chłodniej, to ja ten sam, którego znasz

Niespokojne sumienia, niepokorne dłonie, patrzysz w moją twarz

Nie wracamy dzisiaj za wcześnie do domu, póki z nami płynie czas

A jutro wciąż możemy być sobą

A jutro wciąż będziemy się śmiać

I bez zbędnych słów zachwycimy się sobą

Miłość prostsza jest gdy poeci poszli już spać.

A jutro znów włożysz swoją sukienkę

i mów do mnie jeszcze i chwyć mnie za rękę

Niech głos twój przecina powietrze i jeszcze znalazłem nam balkon na najwyższym piętrze

A jutro znów możemy być sobą,

a jutro znów będziemy się śmiać

I bez zbędnych słów zachwycimy się sobą, miłość prostsza jest, gdy poeci poszli już spać

A jutro znów włożysz swoją sukienkę i mów do mnie jeszcze i chwyć mnie za rękę

Niech głos twój przecina powietrze i jeszcze znalazłem nam balkon na najwyższym piętrze

A jutro znów możemy być sobą