Ratunku!

Ratunku!

Na pomoc ginącej miłości!

Nasza miłość to wymysł mej jaźni, nasza miłość to glitch w wyobraźni

Tak się dzieje, gdy iskra ekstazy podlewa się winem co dnia (Winem co dnia)

Nasza miłość, mój prywatny fanfik, te lamenty przelane w notatnik

Się składają na antyporadnik, czytaj i nie bądź jak ja

Nasza miłość nie nasza, lecz moja, moja miłość to słabość i bojaźń

Moja miłość jak szkapa dla Trojan, skrywa morderstwo i wrzask

Ale szkapa ta leży i kwiczy, ale szkapa ta gnije w kostnicy

Zdycha szkapa wśród wieńców i zniczy obok młodości mej kwiat

Życie wśród ulic brudnych, znowu parada, dziś sukni ślubnych

Plac Trzech Krzyży i młode pary, całe orszaki tych ludzi żmudnych

Zobacz, jak gniją na schodach wianki, przysięgi ślubne to kołysanki

Słowa miłosne są narkotyczne, ja ich łaknąłem jak głodny junkie

Nowe billboardy, nowe banki, nowi idole, nowe fanki

Nowe przeboje, stare sample, nowe TikToki, nowe dramki

Stare tramwaje i przystanki, te same trasy, nowe Grand Prix

Nowe latarnie, światła, miasta, dziś jak pod dachem korporacji krzyczą:

Ratunku!

Nie mam domu, nie mam gruntu, nie mam ziemi, nie mam pensji, nie mam euro, nie mam funtów

Nie mam cienia już nadziei, kiedy krzyczę wśród nicości:

Na pomoc ginącej miłości! Ratunku!

Nie ma Boga, nie ma cudów, nie ma Ciebie, nie ma Piotra, nie ma śpiewu, nie ma chórków

Nie mam cienia już nadziei, kiedy krzyczę wśród nicości:

Na pomoc ginącej miłości!

Co z tego, że wszystko jest kłamstwem? Co z tego, że maskę mam Piotra?

Istotne, że los dał nam szansę, by wreszcie na nowo się poznać

Pochłaniasz mnie swoją osobą, jak woda połyka tabletkę

Więc czemu nie poznaję w Tobie już dziewczyny spotkanej w aptece? Huh?

Pomaga w gadaniu mi AI, bo, w sumie, sam nie wiem, co pisać

Algorytm się spisał na medal, ty mówisz, że czytam Ci w myślach (Nice)

Co z tego, że wszystko jest kłamstwem? Co z tego, że udaję Piotra?

Gdy idzie mi to jak po maśle, aż piszesz, że chcesz się spotkać (I mnie)

Wzywasz do Koloseum, wstyd we mnie rośnie jak cholesterol

Ile już razy miałem koszmary, że Ci w kościele podnoszę welon

Widzę, że w oczach masz morze żalu, bo nie odstanie się, co się stało

Nadchodzi pora, by się pożegnać, czerwony kaptur na głowę nałóż i krzycz:

Ratunku!

Ratunku!

Nie mam domu, nie mam gruntu, nie mam ziemi, nie mam pensji, nie mam euro, nie mam funtów

Nie mam cienia już nadziei, kiedy krzyczę wśród nicości:

Na pomoc ginącej miłości! Ratunku!

Nie ma Boga, nie ma cudów, nie ma Ciebie, nie ma Piotra, nie ma śpiewu, nie ma chórków

Nie mam cienia już nadziei, kiedy krzyczę wśród nicości:

Na pomoc ginącej miłości! Ratunku!

Warszawa noc, to miasto przygniata

Czemu ciągle ją pamiętam, kiedy minęła już dekada?

Przybywa lat nam, latarnie gasną, znów tu siedzę

Jestem sam pod ciemną gwiazdą

Ten dzień pamiętam, myślami wracam lat paręnaście

Cofam się do 2k12, barman, uzupełnij lampkę

Nastała pora, gdy się każdy problem staje ważny

Jest pierwsza w nocy, latarnie wszędzie dawno zgasły

Wyprasza gości lokal, życie chce śpiewać nowe baśnie

Drogi słuchaczu, wiedz, że— on, to mój stary stalker

Pan Anonim nie poznaje twarzy w lustrze

Kiedy blakną gwiazdy, wżera w duszę się i puchnie

To ona? To ona, WWA, cała historia miała ledwie tydzień temu start