Τριάντα χειμώνες ζορίζονται μέσα σε λίγα λεπτά για να σπάσουν τον πάγο

Μη περιμένεις να γίνω φυλλάδιο που πήρες να αφήσεις επάνω στον κάδο

Σε εξιτάρει να θες να με κάνεις τον δράκο από μέσα να βγάλω

Ενώ δεν χωράει πλέον άλλη κουβέντα να πάρω μαζί μου επάνω στον τάφο

Τράβα γαμήσου που θα άφηνα κάποιο μπουρδέλο να ελέγχει τι ζω και τι κάνω

Όλη η ζωή μου είχε ανθρώπους που αν πάρουν αγάπη θα πάνε να την πατρονάρουν

Με έχει κουράσει να ζω στο κεφάλι μου

Οι σκέψεις μου πέφτουν, μουσκέυουν το πιάνο

Είσαι η πιο έντονη εικόνα που έχω

Η καρδιά μου χτυπάει δεν την κοντρολάρω

Τα καλοκαίρια που οι άνθρωποι γίνονται στάχτες ανεμογεννήτριες φυτρώνουν

Κοιτάζουν το πώς τα βουνά τους στολίζονται όσοι τους πενθούνε κι όσοι την γλιτώνουν

Βλέπω ένα μέλλον λαμπρό μα φοβάμαι να αφήσω σε εκείνο την κόρη ή τον γιο μου

Μία φύση από ηλιακά πάνελ και δρόμους και ανθρώποι που τροφοδοτούν δορυφόρους

Reality show δίχως κάμερες

Σε όλα είμαστε συνδρομητές

Σε όλα παίζουν νταβάδες και τράπεζες

Το χωροχρονικό σου συνεχές βασίζεται απο φράγκα και marketing

Όσο πιο ψηλά του τρέμει η θέση τόσο θέλουν νεκρό τον εκάστοτε

Ραπάρω και γίνεται manifest

Reality show δίχως κάμερες

Σε όλα είμαστε συνδρομητές

Σε όλα παίζουν νταβάδες και τράπεζες

Το χωροχρονικό σου συνεχές βασίζεται απο φράγα και marketing

Όσο πιο ψηλά του τρέμει η θέση τόσο θέλουν νεκρό τον εκάστοτε

Ραπάρω και γίνεται manifest

Πες μου το πώς να βαφτίσω το πρόβλημα μη σου πάρω τη γη από τα πόδια

Τα βλέπουμε χώρια αγάπη μου

Πες μου τι κάνουμε τώρα

Mιλάω πολύ το γνωρίζω το ψάχνω αναρωτιέμαι στον κόσμο τι κάνω

Η φωνή μου γίνεται φλόγα

Κάθε φορά που μικρόφωνο πιάνω

Αυτό για τον Πάνο

Μόνο με χρώμα

Μοντάρω το φώς να δω την εικόνα

Καλοκαίρι χειμώνα, πες μου γιατί σε φοβίζουν τα χρόνια

Το παιδί που 'χεις μέσα σου έφυγε

Το αίμα ποτίζει το χώμα

Μια γάτα μαζεύω από το δρόμο δεν ξέρω αν είναι σωστό το τι κάνω

Την βάφτισα Ρόζα

Πόνεσα τόσο που δεν μετράω την αγάπη

Την αφήνω απλόχερα, για αυτο και φροντίζω να είμαι αυτός που θέλω να 'μαι στο κρεβάτι

Ακουμπαμε τα χέρια το ρεύμα χτυπάει

Πίνακας του botticelli, για αυτό με φωνάζουν Αδάμη

Άγγελος ξέρει καλά τη δουλειά του να κάνει

Η πληγή που 'χω μέσα μου ζητωκραυγάζει φοβάμαι την άβολη θέση που έρωτας πάλι με βάζει

Μάγια μου κάνει

Σου λέω την αλήθεια και εσύ δεν την πιάνεις

Αν μείνουμε μόνοι θα χάσω το δρόμο μου πάλι

Τραύματα, θαύματα, ο εγωισμός οδηγεί και στην πλάνη

Δεν είναι μονάχα αγνή η αγάπη

Κάτι μου είπες μου θύμισες, παλιά ιστορία φευγάτη

Τότε που τρέχαμε σε όλα τα πάρτυ

Η αδρεναλίνη με έκανε junky

Μα τώρα αγκαλιά το τραγούδι είναι τζάκι

Σιγοκαίει το ξύλο που φάγαμε εκείνο το βράδυ

Reality show δίχως κάμερες

Σε όλα είμαστε συνδρομητές

Σε όλα παίζουν νταβάδες και τράπεζες

Το χωροχρονικό σου συνεχές βασίζεται από φράγκα και marketing

Όσο πιο ψηλά του τρέμει η θέση τόσο θέλουν νεκρό τον εκάστοτε

Ραπάρω και γίνεται manifest

Reality show δίχως κάμερες

Σε όλα είμαστε συνδρομητές

Σε όλα παίζουν νταβάδες και τράπεζες

Το χωροχρονικό σου συνεχές βασίζεται από φράγκα και marketing

Όσο πιο ψηλά του τρέμει η θέση τόσο θέλουν νεκρό τον εκάστοτε

Ραπάρω και γίνεται manifest