Ἐσεῖς, λοιπόν, εὐσεβεῖς χριστιανοί, ποὺ γιὰ τὸν Πέτρο ἀκούσατε

Δῶστε μου προσοχὴ κι ἀκοῦστε καλὰ τοῦ Εὐαγγελίου τὰ λόγια

Καὶ ἔχετε σ' αὐτὰ τὸν νοῦ σας

Παιδιά μου, φίλοι μαθηταί, αὐτὴ τὴ νύχτα

Ὅλοι θὰ μ' ἀρνηθεῖτε καὶ θὰ μ' ἀφήσετε Μόνο

Ἀρνητὲς κι ἂν γίνουν ὅλοι, ἐγὼ ὅμως δὲν ἀρνιέμαι

Μαζί Σου θὰ μείνω, καὶ θὰ πεθάνω καὶ θὰ φωνάξω

Τρέξε, σῶσε τὸν λαό Σου, Ἀναμάρτητε

Τί λέγεις, Διδάσκαλε, ἐγὼ νὰ Σ' ἀρνηθῶ;

Ἐγὼ νὰ Σ' ἀφήσω καὶ νὰ φύγω καὶ νὰ ξεχάσω τὴν κλήση Σου καὶ τὴν τιμή;

Ἀκόμα θυμᾶμαι πῶς τὰ πόδια μου ἔνιψες, καὶ λὲς μὲ ἀρνιέσαι, Λυτρωτή;

Ἀκόμα σκέφτομαι, Σωτῆρα, πῶς τὴ λεκάνη κρατώντας ἦρθες σὲ μένα

Ἐσὺ ποὺ κρατᾶς τὴ Γῆ καὶ βαστᾶς τὸν Οὐρανό

Ἀπ' τὰ Χέρια ποὺ μ' ἔπλασαν τώρα πλύθηκαν τὰ πόδια μου

Καὶ φωνάζεις πὼς Σ' ἀρνιέμαι καὶ δὲν Σοῦ λέω

Τρέξε, σῶσε τὸν λαό Σου, Ἀναμάρτητε;

Ἀκόμη, Ἀναμάρτητε, ἀκόμη, Αἰώνιε

Tὴ γεύση τοῦ Δείπνου Σου στὸ στόμα μου ἔχω

Καὶ πῶς μπορῶ ν' ἀρνηθῶ τὴ Δωρεά Σου;

Ἄν, ἀλλοίμονο, γίνω προδότης ὁ φίλος Σου

Νὰ πεθάνω καλλίτερα παρὰ λοιπὸν νὰ ζῶ

Ἂν ἀλήθεια ξεχάσω ἐντελῶς τὸ Μυστήριο

Τὸ Ὁποῖο γεύτηκα καὶ εἶδα καὶ πάλι βλέπω

Μὲ συμφέρει ἀπὸ τώρα ζωντανὸς νὰ κατέβω στὸν Ἅδη

Τούτη τὴν ὥρα νὰ πιαστεῖ ἡ γλῶσσα μου

Ἂν ἐγὼ ψεύτης φανῶ ἢ πάψω νὰ Σοῦ λέω

Τρέξε, σῶσε τὸν λαό Σου, Ἀναμάρτητε

Σὲ τοῦτα τὰ λόγια ὁ Πλάστης τ' ἀνθρώπου στὸν Πέτρο ἀπάντησε

Τί μοῦ λές, φίλε Πέτρο, δὲν θ' ἀρνηθῶ;

Οὔτε πᾶς μακριὰ ἀπὸ Μένα;

Οὔτε τὸν λόγο παραβαίνεις;

Κι ἐγὼ τοῦτο θέλω, μὰ ἡ πίστη σου ἄστατη

Καὶ δὲν ἀντιστέκεσαι στοὺς πειρασμούς

Θυμᾶσαι τότε ποὺ νὰ βουλιάξεις κόντεψες, ἂν δὲ σοῦ 'δινα τὸ Χέρι;

Περπάτησες βέβαια στὴ θάλασσα ὅπως κι Ἐγώ

Μὰ ἀμέσως κλονίστηκες καὶ γρήγορα βούλιαξες

Καὶ σ' ἐπρόφτασα πιὰ καθὼς φώναζες κι ἔλεγες

Τρέξε, σῶσε τὸν λαό Σου, Ἀναμάρτητε

Καὶ τώρα νά, σὲ βεβαιώνω πώς

Πρὶν λαλήσει ὁ πετεινός, τρεῖς φορὲς θὰ πεῖς πὼς δὲν μὲ ξέρεις

Κι ἔχοντας νοῦ φουρτουνιασμένο ὡσὰν κύματα θαλάσσης τρεῖς φορὲς ἀπαρνιέσαι

Λιγάκι λοιπὸν ὁ Πέτρος ἡσύχασε, καθὼς προαναφέραμε

Λιγάκι ἐσταμάτησε ἀπ' τὴ μεγάλη στενοχώρια

Καὶ στὴν αὐλὴ καθότανε σκεφτικός καὶ στενοχωρημένος

Μία δὲ ὑπηρέτρια μὲ τὰ μάτια τὸν ἔψαχνε κι ἕνα γύρο ἔφερνε τὸν μαθητή

Ἐξέταση τοῦ 'καμε ἀπὸ πάνω μέχρι κάτω καὶ καθὼς τὸν ἀναγνώρισε τοῦ λέει δυνατά

Καὶ σὺ ἤσουν σίγουρα κάποτε μὲ τὸν Γαλιλαῖο

Δὲν ξέρω τί λές

Ἀγνοῶ Αὐτόν, τὸν Ὁποῖο κηρύττουν ἐκεῖνοι ποὺ κράζουνε

Τρέξε, σῶσε τὸν λαό Σου, Ἀναμάρτητε

Ἄφησες, Ἀπόστολε, γρήγορα τὸ Στήριγμα, καὶ μιὰ κόρη σὲ ἔρριξε

Δεν ξέρω τι λές

Μὰ σήκω, πετάξου καὶ πάρε ξανὰ τὴν πρώτη δύναμη σὰν ἀγωνιστής

Δεν ξέρω τι λές

Δὲν πάλεψες μὲ κάποιον δυνατώτερο

Δεν ξέρω τι λές

Καὶ πῶς κατατροπώθηκες μὲ μιὰ ἁπλῆ κουβέντα;

Δεν ξέρω τι λές

Ἕνα μικρὸ κορίτσι σὲ πλησίασε

Ποὺ μπορεῖ καὶ ψιθυριστὰ νὰ εἶπε αὐτὰ ποὺ σοῦ εἶπε

Δεν ξέρω τι λές

Κι ἐκείνης τὸ ψέλλισμα σὰν τρίξιμο δοντιῶν

Τὸ φοβήθηκες καὶ τῆς ἀπάντησες, δὲν ξέρω τί λές

Γιατί σὲ φόβισεν ἡ κόρη καὶ δὲ φώναξες

Τρέξε, σῶσε τὸν λαό Σου, Ἀναμάρτητε;

Μόλις ἄκουσεν ὁ Πέτρος τ' ὀρνίθι ποὺ λάλησε

Ἀμέσως ἐφώναξε μὲ θρήνους καὶ κλάματα

Ἀλλοίμονο, ἀλλοίμονο, ποῦ νὰ πάω;

Ποῦ νὰ σταθῶ; Καὶ ποῦ νὰ ξεπροβάλω;

Τί νὰ πῶ, τί νὰ ἐκφράσω, τί νὰ ἀφήσω

Τί νὰ κρατήσω, τί νὰ πράξω, τί θ' ἀπογίνω, τί θὰ μὲ βρεῖ;

Ποιά πληγή μου νὰ θρηνήσω, τὴν πρώτη, τὴ δεύτερη;

Τριπλὸ βάσανο μὲ βρῆκε

Τρεῖς φορὲς μὲ σημάδεψεν ὁ πονηρός, τὸν ἀνόητο

Μυστικὰ μὲ ἐκτύπησε, φανερὰ ἐγκρεμίστηκα

Ποῦ εἶχα τώρα τὸν νοῦ μου καὶ δὲν φώναξα

Τρέξε, σῶσε τὸν λαό Σου, Ἀναμάρτητε;

Ὑποχωρεῖ ὁ Σπλαχνικὸς στὰ δάκρυα τοῦ Πέτρου

Καὶ στέλνει τὴ συγγνώμη

Δηλαδή, καθὼς ἐκεῖ στὸν Σταυρὸ ἐπάνω μὲ τὸν Ληστὴ ἐμίλησε

Τὸν Πέτρο ὑπονοεῖ

Ὦ φίλε μου Ληστή, μεῖνε κοντά μου σήμερα, γιατὶ μὲ ἄφησεν ὁ Πέτρος

Ὅμως καὶ γιὰ κεῖνον καὶ γιὰ σένα καὶ σὲ ὅσους τὸ ζητᾶνε τὴν ἀγάπη προσφέρω

Ἀφοῦ εἶμαι Φιλάνθρωπος

Μὲ δάκρυα, Ληστή, μοῦ λέγεις μνήσθητί μου

Κι ὁ Πέτρος κλαίγοντας μὴ μ' ἀφήσεις, φωνάζει

Γι' αὐτὸ λέγω σὲ σένα καὶ σὲ κεῖνον καὶ σ' αὐτοὺς ποὺ κράζουν

Τρέξε, σῶσε τὸν λαό Σου, Ἀναμάρτητε

Κανένας ἀναμάρτητος, κανένας ἀκατάβλητος

Μὴν χάνετε τὸ θάρρος σας

Μόνος Ἐγὼ δίχως ψεγάδι, γι' αὐτὸ σὲ ὅλους σας προσφέρω τὴ συγχώρεση

Καὶ ἴσως κάποιος νὰ ρωτήσει

Ποῦ τὸ γνωρίζεις, ἄνθρωπε, πὼς ἔλαβε τὴν ἄφεση ὁ Πέτρος ποὺ ἔπεσε;

Ἀμέσως δείχνω ἀκριβῶς

Καὶ μὲ ποιόν τρόπο ἐστάλθηκε στὸν Πέτρο τότε ἡ συγγνώμη

Ἀγγέλου ἦταν ἡ φωνὴ ποὔλεγε στὶς γυναῖκες

Ὅταν πεῖτε σὲ ὅλους, καὶ στὸν Πέτρο νὰ πεῖτε

Μὴ φοβᾶσαι, ὁ Διδάσκαλος εἶπε, αλλά φώναξε του

Τρέξε, σῶσε τὸν λαό Σου, Ἀναμάρτητε