Jak być wiecznie wyprasowaną sukienką – nieugiętą, charakterną sztuką

Nigdy nie beksą, a bestią – być the best off, świat i siebie najlepsza wersja

A czasem lawetą chciałoby zabrać się na złom

Hamulce puściły, reflektory zgasły jak świece na stole ludzi, którzy przestali być duszy braćmi

Życie wypluwa na chodnik

Gdy tracimy na kolorze i gęstości

A byliśmy drażetką świeżą, z miętą

A nie wyrzutą, starą gumą, której wszystko jedno

Nawet kiedy serce pęknie Ci

Pozbieraj kawałki z ziemi, by

Mozaikę poukładać jeszcze

Potęgować siłę każdym elementem

Nawet kiedy serce pęknie Ci

Pozbieraj kawałki z ziemi, by

Element po elemencie

Poukładać sobie nowe życie jeszcze

Kiedy w duszy jesień

Wezmę słowa letnie

I wrzątkiem zaleję

Poczujesz się lepiej

Ja wiem, co to znaczy nie móc ruszyć nawet palcem

I jak boli, kiedy trawi się porażkę

Strasznie – przegrać ze sobą walkę

Ważne – upadki są odwagi pokarmem

Nie ma złej pogody – tylko źle dobrany strój

Kiedy nad głową grad i chmury smutku

Napisz – wypożyczę z chęcią pancerz mój

Nawet kiedy serce pęknie Ci

Pozbieraj kawałki z ziemi, by

Mozaikę poukładać jeszcze

Potęgować siłę każdym elementem

Nawet kiedy serce pęknie Ci

Pozbieraj kawałki z ziemi, by

Element po elemencie

Poukładać sobie nowe życie jeszcze

Nawet kiedy serce pęknie Ci

Pozbieraj kawałki z ziemi, by

Mozaikę poukładać jeszcze

Potęgować siłę każdym elementem

Nawet kiedy serce pęknie Ci

Pozbieraj kawałki z ziemi, by

Element po elemencie

Poukładać sobie nowe życie jeszcze