Gözlerin nasıl da yıldız dolardı ağladığında.

Kalbimizde biriken şiirleri birbirimizin

dilinde yeniden hatırladığımızda

Attila İlhan’ı Faruk Nâfiz’i

Nâzım Hikmet’i Orhan Veli’yi

ruhumuza eş kıldığımızda

Sezen Aksu’nun şarkılarındaki gizin

Nilüfer’in sesindeki hüznün

nedenini sorguladığımızda

ve belki de en çok

kendimiz olmaktan yorulduğumuzda

ışıldayıverirdi gözlerin.

Ah tabii bi de hayata kızdığında…

Şimdi bi şarkı

ney tambur ud ve kanun ezgileriyle şekilleniyo.

Sadece bana hitap eden düşsel bir beste

çınlıyo kulaklarımda:

Şöyle ki...

 

Şarkılar seni söyler dillerde name adın.

Aşk gibi sevda gibi huysuz ve tatlı kadın.

En güzel günlerini demek bensiz yaşadın.

Aşk gibi sevda gibi huysuz ve tatlı kadın.

Bu nihAvent sızı aklıma seni resmettikten sonra reklam panolarının sokak lambalarının yarısından fazlası asfalta gömülmüş tarihî çeşmelerin ve bakkalların ve içinden arabesk ağıtlar yükselen meyhanelerin ve ağaçların ve kükürt kusan araçların ve evsizlerle açların arasında dolaşıp karanlıkta yitiyo. Dilimdeki tüm şarkıları kovuyorum ve içim tınısız kalıyo!

Çok yorgunum ömrüm.

Yokluğunun beni tüm anlamların uzağına itiyo

seni düşünmek özlemek sevmek beni yoruyo

çok pek çok yoruyo.

Hiçbi şeyi senden ayrı düşleyemiyorum ömrüm.

Düşleyemiyorum.

Mesafeler içimi burkuyo.

Zihnimde aynı parçalanma devam ediyo.

Geçmişi sorgulamak bugünü parçalayıp da bi kıyıya bırakıyo.

Uzak olduğum mutluluğu anılarda buluyo

şimdiki kederli zaman yırtığını yamıyorum

–ya da tam tersi

kederler yamıyo beni eski mutlu günlere.

Seni seviyorum.

Kendime uyguladığım bi ceza gibi bu.

Arayıp sormadığın

gittiğin uzaklarda olabildiğince sessiz kaldığın halde

garipsi umutlara sığınıp dönmeni bekledim.

Kıyıya vuran dalgalarca dillendirilen sevda şarkıları eşliğinde

belki yüzlerce kez

kavuşacağımız ânı düşledim

–her seferinde

farklı vuslat cümleleri kurgulayarak.

Oysa gelmedin.

Çok yorgunum ömrüm.

Yokluğunun beni tüm anlamların uzağına itiyo

seni düşünmek özlemek sevmek beni yoruyo

çok pek çok yoruyo.

Hiçbi şeyi senden ayrı düşleyemiyorum ömrüm.

Düşleyemiyorum.

Mesafeler içimi burkuyo.

Gönlüm bi sevda sonbaharında üşüyo şimdi.

Rüzgâr gözlerimin yağmur yüklü bulutlarını iteliyo.

Böyle dolduğumda

sabrın sonuna dayandığımda

gelip geçene aldırmadan

çocuklar gibi hıçkırarak ağlamak

kırgınlığı üzüntüyü kederi akıtıp boşalmak

istiyorum.

Seni sevmek tüketiyo çünkü beni.

Seni hâlâ sevmek

–dönmeyeceğini bile bile

eksile eksile

seni sevmek...

İçim kurudukça kuruyo.

Çok yorgunum ömrüm.

Yokluğunun beni tüm anlamların uzağına itiyo

seni düşünmek özlemek sevmek beni yoruyo

çok pek çok yoruyo.

Hiçbi şeyi senden ayrı düşleyemiyorum ömrüm.

Düşleyemiyorum.

Mesafeler içimi burkuyo.

Uzun bi güne ait ay ışığı

kararan denizin sularına yansıyo.

Yaşantısını sevdasıyla sorgulayan genç bi adamın

başının üstünden geçen martılar

uçup giden mutluluğu

hatırlattıklarını biliyo mu acaba?

Sevda martılara dönüşüyo

–martılar

kendi kanına bulanıp

döne döne düşen ak sevdalara.

İkisi de sevimli ikisi de kanatlı ikisi de hüzünlü artık.

Her şeyden sonra elde kalansa

bugüne yaranmaya çabalayan

küf kokulu anılar oluyo.

“Yanılan ben miydim?” diye soruyorum bazen kendime.

“Ben mi beceremedim sevmeyi?

Yoksa daima gitmeye meyilli bi şey mi sevda?”

Bilmiyorum.

Asıl acı olan bu belki de.

Çok yorgunum ömrüm.

Yokluğunun beni tüm anlamların uzağına itiyo

seni düşünmek özlemek sevmek beni yoruyo

çok pek çok yoruyo.

Hiçbi şeyi senden ayrı düşleyemiyorum ömrüm.

Düşleyemiyorum.

Mesafeler içimi burkuyo.

Mesafeler içimi burkuyo.

Mesafeler içimi burkuyo...