Bir nefes kadar yakın bir dua kadar derin Sen benim ilk evimdin ilk şefkatin ilk yerin Yağmur yağsa pencereden sen örterdin üstümü Sen sustuğunda bile duyardım gönlünün sözünü

Yıllar geçti aradan ben hâlâ o çocuğum Adını her andığımda titrer içimde durduğum

Anneciğim sen benim en güzel hikâyemsin Anneciğim hayatımın sessiz bestelerisin Dünya beni yorsa da koşarım sana yine Bir tek senin kucağın iyi gelir kalbime

Ellerinde yoğrulmuş bir lokma bin bereket Saçında ağaran her tel benim için emanet Yorgunluğun sığmazdı küçücük omuzlarına Yine de gülerdin sen baktığında yüzlerime

Belki çok geç anladım kıymetini ben senin Şimdi her sabah dileğim uzun olsun ömrünün

Anneciğim sen benim en güzel hikâyemsin Anneciğim hayatımın sessiz bestelerisin Dünya beni yorsa da koşarım sana yine Bir tek senin kucağın iyi gelir kalbime

Bir gün başım eğilse omzum çökse yorgunluktan Senin bir bakışın yeter beni ayağa kaldırmaya Ne kadar uzakta olsam kalbim hep aynı yerde Senin ismin yazılı en gizli köşesinde

Anneciğim sen benim en güzel hikâyemsin Anneciğim hayatımın sessiz bestelerisin Dünya beni yorsa da koşarım sana yine Bir tek senin kucağın iyi gelir kalbime