Itsasoak erantzunak balitu bezala

Isiluneek urratu dizute azala

Haizeak edonora eraman ditzala

Galdera guztiek sortutako itzalak

Agian zalantzek mantentzen dute oreka

Uraren dantzek indartzen diraute erreka

Nahiz eta bidean harrien kontra jo tarteka

Haizea sor liteke soilik hasperenka

Gau berberean ilun ta argiarekin dantza

Sartu ta azalean bizirik zaudela dioten zauri ta arantzak

Egun ta gauaren arteko balantza

Orekak askotan badauka kolore grisaren antza

Auskalo orain zein ote den erroa

Inoiz kiskali ezinik bilatuz beroa

Betiko soilik orekariak

Sokaren gainean eraiki nahian geroa

Ametsetan korrika nagoela izar bat jarraitzen, ta harrapatzen naute,

mozkor itsuenaren antzera, piloto automatikoa ahaztu det ta sentitzen det

baino behin eta berriz eroriko ez banintz ziur nago ni zalantzen gerlari ezinezkoa nukeela nere muturrean izarra ikustea pausoka aldentzen den bakoitzean

Ametsetan korrika itsasora nihoan zuzen, olatu bakoitzak galdera ikur bat zeuken, zalantza tarten ondoratzen hasi nintzen, baino bela nenbilen hanka ta besok astintzen, ura tragatzen ikasten da igerian, bizitza honek jarri gaitu txuri ta beltzen erdian, sokaren dardaretan aurkitzen dunak saria badaki zer sentitzen dun orekariak.