Soms, heb ik het idee, dat ik een ander leven iets zal vinden, dat in het mijne ontbreekt

Dan denk ik, dat er mensen zijn, die het geheim van het geluk in het leven hebben ontdekt

Die goed in het leven, en in hun huis zijn vastgespijkerd

Terwijl ik het gevoel heb, dat ik los zit

Alleen met een dun touwtje, aan het leven verbonden ben

Maar de doodskist, klopt vooral rondom hem, die geluk willen maken, terwijl ze dansen op het genoeg krijgen van de wereld

Ja, zo zouden we het graag hebben, dat we de kroon droegen, en dat we genoeg krijgen van de wereld

Maar is het niet omgekeerd?

Dat de wereld genoeg krijgt van ons, en niet wij van haar?

Soms, barst de wereld los, soms wil de wereld wenen, liever niet doen dus, liever niet doen

Huilen, niet doen dus

Doe als je kompanen, dans zonder tranen; huilen niet doen dus, niet doen dus

Ik stoot een wijnglas van de voet, (alles wordt vergoten, het ogen zilt, het wonder bloed, het hart van de tafel, langs de poten?)

Soms, barst de wereld los, soms wil de wereld wenen, liever niet doen dus, liever niet doen

Huilen, niet doen dus

Doe als je kompanen, en dans zonder tranen