Wiosna burzy burzą spokój

Myje miasto brudny deszcz

Stawiają pod pomnik cokół

Robotnicy klecą z przekleństw wiersz

Czyj to pomnik dziś stawiają?

Nieznanego melancholika

Po co komu taki pomnik?

Gdy przestaje padać, znika

Pił, był, żył, był tu na pół (Pił, był, żył, był tu na pół)

Często znikał jak sen srebrny

Miał swój w knajpach stały stół (Miał swój w knajpach stały stół)

Był genialnie niepotrzebny

Zbędne książki, słowa, śmiech (Zbędne książki, słowa, śmiech)

I nadzieje równie zbędne

Zbędne błędy, próżny grzech (Zbędne błędy, próżny grzech)

Ścieżki, jak to zwykle, kręte (Kręte)

A bez niego miasto puste

Tylko nikt tego nie widzi

Tu znikają i dzielnice

Jego brak nikogo nie dziwi

Idą w deszczu i na pomnik

Patrzą się bez uczuć żadnych

Kiedy zniknie, nikt nie wspomni (Kiedy zniknie, nikt nie wspomni)

Stał, nie stoi, panie ładny

Królu złoty, tych pomników (Kierowniku, tych pomników)

Stoi pewnie tu ze dwieście (Stoi pewnie tu ze dwieście)

Mówisz pan, że melancholik

Pewnie zgubił się na mieście (Pewnie zapił gdzieś na mieście)

Pewnie spłynął do kanałów (Do kanałów)

Albo zapadł się w piwnice

Struchlał do minirozmiarów

I przetarło go na nice (Na nice)