خانه ام ابریست اما ابر بارانش گرفته است

و همه دنیا خراب و خرد از باد است

و به ره، نی زن که دائم می نوازد نی، در این دنیای ابر اندود

راه خود را دارد اندر پیش

مردم حقیقت رو باور نمیکنن به جز دروغی رو که میخوان

مثل سرودی رو که خشت لای دیوار فرو ریخته میخونه تو آغوش گلوله میخوابه

بذار راحت بخوابه پرواز بکنه غبار

پیاده این مسیر یه بیراهه اس تا انتها

حتی لال بشه خورشید سکوت بکنه نور تو منظره ی بوم سیاه شب تاریکی دلش تنگ میشه مثل نیاز

جنون خمیده میبره بار امانتو

بذار راحت بخوابه کف کفشت تاول پات

حالا که میری همراه این خیابونا برو که میرسوننت به چروک تنگ دامنه هاش

بذار راحت بخوابه سیل

بذار راحت بخوابه ریل

بذار سوت قطارو با هم قورت بدیم و قافیه بشیم تو انتهای بیت

در دور دست قویی پریده بی‌گاه از خواب

اینو میگفت سهراب رفیق من میگم بیداری خودش یه درده اما بذار بسوزه گوشه ی لب تیمار واسه اونه که دردو نمیخواد

من ح الف لامم که غرق شد الف بام

یه حل شده بیزار از تفکیک مولکولهام

هر تیکم یه گوشه از تاریکی رو طلب میکرد

تهش نقش شد بدهکار

میبینم دورم از خودم

و اینطور که پیداست تو خودم گم

یه صندلی خالیم تو ایوون حقیقتی که پشت شیشه ی کور میشدم لخت

مثل تردید

یقین

اندیشه

سکوت

به تردید شد طبیعت تبعید به عبور

من دلتنگم از فاصله فقط جای خالی فهمید

نه حتی خط تیره بین انجام و تصمیم به شروع

دلمو میبرد لبه ی بوم میکرد جیبای کتمو پر از رنگ

منو هلم میداد میافتادم تو خودم غرق میشدم

فرو میرفتم به عمق منظره مرتب

این کار هر روزمون شد که تهش شدم نقش

من همون تبی ام که نمیسوزونم

به جاش گلستون زندگیمو بهت میفروشم

باید ابراهیم باشی بفهمی چی میگم عصای موسی پشمه این آب ها بدون دست داش که نمیخروشن

من از پیش سایه ها میرم

بذار راحت بخوابه نور

بذار راحت بخوابه آرزوم تو آغوش بنفشه های دور

من از پیش خوشه ها میرم

بذار راحت بخوابه مرز

بذار سقوط بکنه تاریکی از نبض مجروح انقلاب یه رد