Konuşan çok ama duyan yok...

Gece yine bizim ışıklar sönsün...

Sadece ritim konuşsun...

**Sus...** artık yalanların konuşmasın

Kalbimde açtığın yaralar kanamasın.

Sus... rüzgâr bile adını taşımasın

Ben küllerimden doğarım sen bana dokunamazsın.

Düştüm ama kalktım izi kaldı dizimde

Karanlık büyüdü sessizce içimde.

Dost dediklerim kayboldu bir gecede

Yüzler değişiyor menfaat peşinde.

Yandım küle döndü bütün hatıralar

Her sokak başında aynı masallar.

Ben gerçeği yazdım satırlara

Onlar alkış tuttu sahte adamlara.

Saat üç yine şehir bana dert anlatır

Aynalar bile bazen yüzüme yabancı bakar.

Kaybettiklerim öğretti yaşamayı

En büyük zafer bazen sessiz kalmayı.

Artık geri dönüş yok bu yolda

Kırık umutlar kaldı avuçlarda.

Konuşma... cevabım gözlerimde

Bu hikâye bitti tek cümlede...

**Sus...** artık yalanların konuşmasın

Kalbimde açtığın yaralar kanamasın.

Sus... rüzgâr bile adını taşımasın

Ben küllerimden doğarım sen bana dokunamazsın.

Yazdığım her satır geceden iz taşır

Her kelime içimde kopan savaştır.

Kaybetmek değil beni korkutan

İnandığım insanların değişmesidir asıl.

Şimdi önüm açık yolum dumanlı

Arkamda bıraktım tüm yalanları.

Konuşsun isteyen ben yürürüm sessiz

Çünkü en büyük cevap başarıdır gerisi etkisiz.

**Sus...** bırak zaman her şeyi anlatsın

Geçmiş kendi yükünü kendi taşısın.

Sus... artık kalbim seni aramasın

Bu şehrin gecesinde yalnız ritim konuşsun...