Sönük kilitler

Silik gözümde

Serzeniş her demim

Önüm kararırsa kalkamam yerden

(Kalkamam yerden)

Özüm bilinmez

Yitik ölümler

Geçmemiş her devir

Ellerimi açıyorum Allahım tek duam

Kardeşlerimi götürme benden

Yıllar eskitmez her bi devir

Şahitlik yaşadığım her şeyi yarattım tek tek

Çarklar değil artık çakralar çevrilir

Duramam yerimde batar kalbime

Durursam düşerim kalkamam yerden

Eser mi dört duvar içinde meltem?

Ben mi beklesem? Büyük bir elzem.

Kirlenen canlar iffetli

Ghettonun içinde 4 çocuk ıslanır her gece

Akamayacak kadar kuvvetli damlayı maskeler

Ya ben fazla ölümlüyüm

Ya da onlar sonsuz naralarını içinde besler

(CALL THE 667)

Kısaldı Evren

Krizle boğuştum düzeldim derken

Yok oldum hepten

Ama var olanın en tepesine tırmanmam gerekiyo

Boşaldı cepler

Sorunlar boğdu yetersiz kıvamdan evren

Sus payı hakladım bi santim ötemde düşler

Hangi sokağa selam versem kaçıyodu evler

Endişe kaygı çöken bireyler

Çok çabalasam da herşey giderdi benden

Sakin durdum duruldu kurgum

Düşmedim elimde kalan bu son damlaya küsmem

Gerekiyo evren kanatlarını açtı ürkmem düştüğüm yerden

İçimdeki son çocuk

Islak bi duvar yazısı ve

Dirilmekteydi son saatlerim

Yasımın gözyaşları dahi sustuğunda gelmeli sonsuzluk

Hasretin fıtratından farksızım içimdeki savaşımla kalakaldım

histerime kanmak korkumdu.

My dear brother... I'm writing for you... and I'm waiting for the day of reunion... Keep fighting... Rest in Peace