ทิ้งตัวลงนอนกอดขาเธอเอาไว้

เพียงอ้อนวอนให้เธอไม่ไป (อยู่กับฉันก่อน)

ทำได้เพียงแค่ภาวนาขอร้อง (วอนให้เธออยู่)

กอดฉันไว้ให้นานกว่านี้

ไม่รู้ทำไมตัวฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจ

เธอถึงได้ทิ้งฉันไปไม่มีเยื่อใยให้ทันได้บอกลา

ทำไมต้องเป็นฉันที่โดนทำลายหัวใจซ้ำ ๆ อย่างนี้

ทำไมต้องเป็นฉันที่ทรมานหัวใจซ้ำ ๆ อย่างนั้น

เมื่อเธอทิ้งฉัน ฉันนอนร้องไห้จนไม่มีน้ำตาออกมา

เหลือไว้เพียงแค่คำลาที่เธอบอกมาแต่ฉันไม่ต้องการ

ฉันไม่ต้องการ

ฉันไม่ต้องการ

ฉันไม่ต้องการ

ฉันทำอะไรผิดพลาดไป

(หรือเปล่า) กลับมาบอกฉันก่อน

(ต้องกอด) ตัวเองอีกนานไหม

(วกวน) ยังคงฝืนตัวเองไว้

(ยังสับสนกับผู้คนที่ถามถึงเธอ)

(ว่างเปล่า) ยังคงปลอบตัวเองไว้

(ต้องกอด) ยังคงยืนแทบไม่ไหว

(ต้องรอ) ต่อไปอีกนานไหม

(ยังคิดถึงภาพวันวานและเรื่องราวที่ผ่าน)

ไม่รู้ทำไมตัวฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจ

เธอถึงได้ทิ้งฉันไปไม่มีเยื่อใยให้ทันได้บอกลา

ทำไมต้องเป็นฉันที่โดนทำลายหัวใจซ้ำ ๆ อย่างนี้

ทำไมต้องเป็นฉันที่ทรมานหัวใจซ้ำ ๆ อย่างนั้น

เมื่อเธอทิ้งฉัน ฉันนอนร้องไห้จนไม่มีน้ำตาออกมา

เหลือไว้เพียงแค่คำลาที่เธอบอกมาแต่ฉันไม่ต้องการ

ฉันไม่ต้องการ

ฉันไม่ต้องการ

ฉันไม่ต้องการ

ฉันทำอะไรผิดพลาดไป

ฉันทำอะไรผิดพลาดไป

ลองคิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมา

ฉันคิดว่าฉันโชคร้าย

รบกวนตัวเองไม่นาน

ฉันจะลืมเธอให้หมดใจ

ลองคิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมา

ฉันคิดว่าฉันโชคร้าย

รบกวนตัวเองไม่นาน

ฉันจะลืมเธอให้หมดใจ