Na al die jaren vol strijd, al die dagen vol haat en nijd. Uren verdragen van pijn. Kon ik op dit album eindelijk m'n ei kwijt. Ik moest m'n vleugels uitslaan van het nest nam ik afscheid. Dit is mijn rauwe waarheid. Ik heb het zonder specerijen voor je bereid. Ik geef geen fuck om je mening zelf als je deze maaltijd als Gordon Ramsey op de grond smijt. Heb op m'n tong moeten bijten Ik heb shit moeten slikken, shit moeten verdringen. Te veel moeten pikken. Telang niet kunnen spitten. 

Ik moest jaren Wikken en wegen over welke wegen ik het best kon nemen. Welke weg houdt iedereen tevreden. Volgens familieleden was het beter om de weg te nemen waarop ik de rest van m'n leven het moslim zijn fakte. Want waarom zou ik echt gelukkig moeten zijn als ik gelukkig zijn ook gewoon kan spelen?

Dit is het eind van het begin. Hopelijk niet het begin van het eind. Ik wil je niet pijnigen, alleen slechts m'n pijn kwijt. Ben ik straks nog een zoon en broer of is die shit straks echt verleden tijd. Als je straks je kind krijgt, ben ik dan welkom als oom of ik sta niet eens op de gastenlijst? 

Ik vertelde je over het vuur aan me schenen, maar kreeg alsnog geen branddeken. Je had me het sein 'brand meester' kunnen geven door het tonen van begrip alleen een klein beetje en wat medeleven. Maar dat ik depressief ben lijkt je niet te schelen. Sterker nog m'n dood zal je veel schaamte schelen volgens die stem in m'n hoofd is als ik zelfmoord zou plegen voor jou voordelig Je was alleen maar bezig met de mening van wildvreemde bang om het oordelen als ik waarheden zou spreken. Voor je liefde heb ik geluk uit moeten stellen. Voor je liefde heb ik m'n dromen in de ijskast moeten zetten. Door je haat droeg ik alle soorten petten, Door je haat werd ik de beste in maskers opzetten Droeg verschillende etiketten op verschillende plekken. Door jou kan ik pijn in muziek omzetten. Al is de druk me aan het verpletten kan ik niks laten merken. Door jou kan ik m'n pijngrenzen verleggen. 

Dit is het eind van het begin. Hopelijk niet het begin van het eind. Ik wil je niet pijnigen, alleen slechts m'n pijn kwijt. Ben ik straks nog een zoon en broer of is die shit straks echt verleden tijd. Als je straks je kind krijgt, ben ik dan welkom als oom of ik sta niet eens op de gastenlijst? 

Ik heb 6 jaar tegen demonen moeten battelen. Op sommige nachten denkende shit ze hebben me. Werden gezaghebbende. Gaven geen ruimte aan het ruimdenkende m'n geest was stervende. Maar Tivoli hoop brengende opeens had ik reddende engelen. Ik zag niks van de wereld en opeens was ik verkennende. Als je kijkt naar mij zie je happy Guy, maar in m'n brein denk ik soms aan suïcide. Want wat is life als vreugde voelen veranderd in een zeldzaamheid. Dan is je kut voelen je normale hoedanigheid. Misschien is het leven niet weggelegd voor mij. Dat is wat ik zij als de 2018 mij qua zelfmoord was ik zo fuking dichtbij. Ik ben depressief sinds 17. Ik werd 18 en dacht ik haal niet eens 19. Rond 20 vond ik Tivoli, bijna dagelijks ben ik hier en elk dag voelt die shit als therapie. Door collega’s leerde ik de definitie van family. Ik zag het leven dat ik kon hebben, ben dankbaar dat ik het op tijd heb kunnen zien. Ergens voel ik schuldgevoel omdat ik voor eigen geluk kies alsof ik een gelukkig leven niet verdien. Ik ben het zat om m'n hart te geven met de gedachte alsjeblieft vertrap hem niet. Nu geef ik m'n ziel en zaligheid op de beat. Nu boeit het me geen biet als ik door me zelf te zijn m'n eigen bloed verlies.