Θέλω να νιώσω ότι είναι προσωπικό

Ένα ένστικτο ανεξέλεγκτο τυφλά μαγνητικό

Να σε κάνει κτητικό

Μ' ένα τρόπο ερωτικό

Ο,τι κι αν κάνεις να είναι προσωπικό

Το σχήμα είναι ασύνδετο και συνοδεύω κόμμα

Η πεταλούδα στο Πεκίνο είναι κλεισμένη αεροστεγώς

Κάθε σημάδι που 'χω αφήσει

Έχει βγει στο πρώτο πλύσιμο

Μπορεί τα επόμενα να τα χουνε καλύψει

Και στο δέρμα οι ζωγραφιές να υπερτερούν

Κι εγώ που νομίζω ότι με παίρνει

Θέλω απεγνωσμένα να με αφήσεις να τα δω

Πες μου πως θυμάσαι τα στρωμένα σου σεντόνια

Και το τρόπο που τσαλάκωναν στη μέση

Κι όταν βάζεις τα ριγέ σου μαξιλάρια να μου πεις

Πως με τ' άρωμά μου τα χεις συνδυάσει

Η μουσική μου δε σ' αρέσει μα τα βράδια την ακούς

Τη φωνή μου προσπαθείς να μη ξεχάσεις

Το καπνό σου όταν ρουφάς τον αναπτήρα σου κοιτάς

Και το κρατάς ακόμη κι αν έχει χαλάσει

Θέλω απεγνωσμένα να μ' αφήσεις να τα δω

Τα σημάδια που έχω πάνω σου χαράξει

Ο,τι και να κάνεις να είναι προσωπικό

Με ένα τρόπο ερωτικό

Πες μου πως με έχεις κοιτάξει

Και το ξέρω πως είμαι ρομαντικός

Κι η φαντασία μου συχνά θέλει σ' αλήθεια πια να μοιάσει

Μα θα θελα έστω μια φορά αυτό που θα φανταστείς

Με τις σκέψεις μου να έχει συντονιστεί

Θέλω απεγνωσμένα να μ' αφήσεις να τα δω

Τα σημάδια που έχω πάνω σου χαράξει

Ο,τι και να κάνεις να είναι προσωπικό

Με ένα τρόπο ερωτικό

Πες μου πως με έχεις κοιτάξει

Είναι απίστευτο πόσα μπορεί να σου θυμίσει ένα μέρος

Είχε καιρό που σε είχα ξεχάσει

Μια φορά κιόλας μέσα στη μέθη μου ξέχασα πως σε λένε

Χάρηκα στιγμιαία

Τελευταία φορά που μπήκα σε αυτό το λεωφορείο

Προσπαθούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα

Ήμουν ερωτευμένος τότε και ήξερα πως μάλλον δε θα σε ξανάβλεπα ποτέ

Είναι απίστευτο πόσα μπορεί να σου θυμίσει ένα μέρος

Μπήκα μέσα κι ερωτεύτηκα ξανά

Σε έχασα ξανά

Πληγώθηκα ξανά

Έκλαψα ξανά

Και έπρεπε ξανά να μάθω να ζω με την απώλεια

Γαμημένη στάση

Τέτοια ώρα ήταν και τότε

Το ίδιο ξενυχτισμένος

Το ίδιο μεθυσμένος

Το ίδιο μόνος

Το ίδιο τραγούδι να παίζει στα ακουστικά γιατί ας μη λέω ψέματα

Φλερτάρω συχνά με την απουσία συναισθήματος

Και η ένδειξη της παρουσίας του μου δίνει ελπίδες

Ότι δε βγήκα ελαττωματικός

Και για να είμαστε ειλικρινείς

Για χάρη ρομαντισμού παρέλειψα ότι είναι η δεύτερη φορά

Που μπήκα σε αυτό το λεωφορείο

Αλλά τώρα μπορεί όντως να ήσουν εκεί

Να έρθεις να με χαιρετήσεις

Να σου πω ωραία ήταν?

Φουλ

Και τώρα?

Ε ξες τώρα άλλο κεφάλαιο νέα πράγματα

Να μου πεις τα πλάνα σου για το μέλλον

Να ξέρω πως μάλλον δε σου πέρασε καν από το μυαλό

Να βρίσκομαι μέσα σε αυτά

Ίσως να μου πεις πως σκεφτόσουν να έρθεις να με δεις

Ας μη μου το έλεγες όμως

Γιατί δε θα ερχόσουν

Εγώ καλά

Δε θα σου πω ότι πέρασα τους τελευταίους μήνες να σε σκέφτομαι

Να σε συγκρίνω με το κάθε μαλακά

Και πάντα να βγαίνεις με προβάδισμα

Δε θα σου πω ότι δε μπορώ να γράψω μισό στίχο

Γιατί θέλω μόνο να κάτσω να γράψω για σένα

Οι ρίμες είναι δευτερεύουσες και θέλω μόνο να γράψω για σένα

Αλλά να γίνω κι εγώ ακόμα ένας που γράφει για χαμένες αγάπες?

Το έχουν κάνει όλοι και καλύτερα από μένα

Καλύτερα να μη γράψω τίποτα

Εγώ καλά, ξέρεις τα γνωστά

Στον αγώνα

Να χαμογελούσες λίγο αμήχανα

Κι είναι το γέλιο σου

Χαμογελάς κι ο ουρανός αλλάζει χρώματα

Πως να το γράψω αυτό σε τραγούδι μου λες?

Μη με πούνε κι έντεχνο

Αλλά είναι το ρημαδι το γέλιο σου

Σαν να θόλωσες ολόκληρος και να θυμάμαι μόνο το γέλιο σου

Και να σου πάλι να παίρνω το ίδιο λεωφορείο

Η ίδια στάση

Η ίδια επιστροφή

Πάλι από την αρχή

Μέχρι να βρω κάτι άλλο που να σε θυμίζει

Αφορμή ψάχνω κι εγώ

Μέχρι να σε δω

Ελπίζω το νέο σου κούρεμα να μη σου πάει

Να μου δώσεις τουλάχιστον ένα λόγο για να ξεφύγω

Θέλω απεγνωσμένα να μ' αφήσεις να τα δω

Τα σημάδια που έχω πάνω σου χαράξει

Ο,τι και να κάνεις να είναι προσωπικό

Με ένα τρόπο ερωτικό

Πες μου πως με έχεις κοιτάξει