Άλλοτε ήμουν περήφανος, Αγάπη, και μπροστά σου.

Ήσουν καλή⋅ κι αν ήσουνα και δύστροπη, περνούσα

Κρατώντας μόνο το άφωνο και τρομαγμένο στάσου.

Κρατώντας μόνο το άφωνο και τρομαγμένο στάσου.

Κι ήμουν περήφανος για σε, Αγάπη, κι ας περνούσα.

Γιατί δεν ήταν βολετό ποτέ να σταματήσω,

Της έγνοιας σου κι ας έμοιαζεν ο πόνος που πονούσα.

Της έγνοιας σου κι ας έμοιαζεν ο πόνος που πονούσα.

Τώρα που όλα μ' αφήσανε κι όλα με ξεγελούνε,

Ακόμα εσύ λυπητερή περνάς, γλυκοθωρούσα,

Αγάπη, με τα μάτια σου που λατρευτά μιλούνε.

Αγάπη, με τα μάτια σου που λατρευτά μιλούνε.

Μα εδώ που εγώ σταμάτησα κι ο ουρανός μου λείπει

Κι αν ούτε την καρδιά μου πια δεν έχω να χαρίσω,

Αγάπη, εσύ το θέλησες να τη μαράνει η λύπη.

Αγάπη, εσύ το θέλησες να τη μαράνει η λύπη.

Αγάπη, εσύ το θέλησες να τη μαράνει η λύπη.