Հազար ծուռ ճանապարհ անցա ես ու հազիվ հասա քեզ:

Գտա ինձ խճճված, մեռնող

մի հսկա անտառում`

Հողմնահար:

Տեսա անծայրածիր գերեզմաններ`

Ճամփի եզրին:

Անվեջ ձգվող,

Անմեղ հոգիներ, ոչ մի հող

Գինը չունի մի կյանքի:

Ուր էիր, ուր էիր ասա ինձ,

Ուր գնացիր, ինչ տեսար, ինչ պատահեց,

Ուր հասար:

Ուր էիր, ուր էիր ասա ինձ,

Ուր գնացիր, ինչ տեսար, ինչ պատահեց,

Ուր հասար:

Տեսա մի ժողովուրդ խաբված, դատապարված,

Որ աշխարհն էր նայում,

Լուռ նայում սերիալ:

Հանդիպեցի անարդարության,

Անտարբերության,

Չկամության:

Ապրեցի քաղաքում` փոշոտ, վարդագույն,

Մարդկանց մեջ, ովքեր թեքել հայացքներն ու ձեւացնում էին`

Կարծես չեն տեսնում:

Ուր էիր, ուր էիր ասա ինձ,

Ուր գնացիր, ինչ տեսար, ինչ պատահեց,

Ուր հասար:

Ապրեցի երկրում, ուր բոլորն են դատում,

Դատարկ նստում,

Աղոթում, փափագում,

Մի օր կգա ազատություն,

Փրկություն, կարեկցանք:

Հանդիպեցի մի աղջկա, ով նվիրեց ինձ ծիածան:

Ուր էիր, ուր էիր ասա ինձ,

Ուր գնացիր, ում սիրեցիր, ինչ տեսար,

Ում հասար:

Ուր էիր, ուր էիր ասա ինձ,

Ուր սիրեցիր, ում տեսար, ինչ պատահեց,

Ում հասար:

 

Ու հիմա հասա քեզ, սերը ինձ տուն հասցրեց,

Տուր ինձ բյուր համբույր, մի թող իմ սիրտը թափուր,

Գիրկդ բաց, ես հոգնած…

Ուր էիր, ուր էիր ասա ինձ,

Ուր գնացիր, ուր մնացիր դու:

Ուր էիր, ուր էիր ասա շուտ, ուր գնացիր, ուր մնացիր դու:

Ախ երանի… երազ լիներ սա…

 

Ուր էիր, ուր էիր օր…