ای بزرگ موندنی، ای طلایه دار روز

سایه گستر رو تنه، از گذشته تا هنوز

ای صدات صدای نور، تو شب پوسیدنی

ای سخاوتِ غمت، بهترین بوسیدنی

واسه این شرقی تن داده به باد تو گواراییِ حس وطنی

تو شقاوت شب قرن یخی تو شکوفایی تاریخ منی

اگه شعرم زمزمه توی بازار صداست

تپش قلبم اگه پچ پچ شاپرکاست

تو رو فریاد میزنم ای که معجزه گری

ای که این شب زده رو به سپیده میبری

واسه این شرقی تن داده به باد تو گوارایی حس وطنی

تو شقاوت شب قرن یخی تو شکوفایی تاریخ منی

ای تو یاورِ بزرگِ همه قلبای شکسته

ای تو مرهمِ عزیزِ هرچی دست پینه بسته

رو کدوم قله نشستی تو که دنیا زیر پاته؟

غصه دستای خالی لرزش پاک صداته

توی قرن دود و آهن تو رسول گل و نوری

تو عطوفت مسلّم تو حقیقت غروری

واسه این شرقی تن داده به باد تو گوارایی حس وطنی

تو شقاوتِ، تو شقاوتِ شب قرنِ یخی تو، تو شکوفایی تاریخ منی

تو مفسر محبت، تو طلایه دار صبحی

فاتح تاریخی من، تو خود سردار صبحی

اسم تو اسم شب من، به شکوه اسم اعظم

متبرک و عزیزی، مثل سجده گاه آدم

واسه این شرقی تن داده به باد تو گوارایی حس وطنی

تو شقاوت شب قرن یخی تو شکوفایی تاریخ منی

واسه این شرقی تن داده به باد تو گوارایی حس وطنی

تو شقاوت شب قرن یخی تو شکوفایی تاریخ منی